Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী// শান্তিহীন যোদ্ধা//অধ্যায় ১১
এই শব্দবোৰে কাড়ৰ দৰে আঘাত কৰিলে। শিখণ্ডীৰ চকুহাল লগে লগে ক’লা পৰি গ’ল। এক ভয়ংকৰ মুহূৰ্তৰ বাবে, চোতালত থকা প্ৰতিজন মানুহেই এক প্ৰকৃত ভয় অনুভৱ কৰিলে।
উপন্যাসSPIRITUALITYশিখণ্ডী
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
8/7/20261 min read
পাঞ্চাললৈ শীত নামি আহিল। ৰাজ্যখনৰ বুকুৰে চেঁচা বতাহজাক বলি গৈছিল আৰু ধূসৰ মেঘবোৰে দিনৰ পিছত দিন ধৰি আকাশখন অবিৰতভাৱে ঢাকি ৰাখিছিল। ৰাজকীয় প্ৰশিক্ষণ ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত, পুৱাৰে পৰা নিশালৈকে তীক্ষ্ণ তীখাৰ ঢাল-তৰোৱালৰ শব্দ প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল।
আৰু এই সকলোবোৰৰ কেন্দ্ৰবিন্দুত থিয় হৈ আছিল শিখণ্ডী।
হাতত তৰোৱাল। চকুত জ্বলি থকা জুই।
এতিয়া আৰু তেওঁ কোনো ৰাজকুমাৰৰ দৰে প্ৰশিক্ষণ লোৱা নাছিল। তেওঁ প্ৰশিক্ষণ লৈছিল এনেদৰে, যেন স্বয়ং নিয়তিৰ বাবেই তেওঁ সাজু হৈছে। ৰাজকীয় প্ৰশিক্ষকসকলে নিজৰ মাজতে ফুচফুচাবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। কাৰণ সেই ডেকা যোদ্ধা জনৰ মাজত কিবা এটা ভয়ংকৰ পৰিৱৰ্তন ঘটিছিল।
শিখণ্ডীয়ে এতিয়া আৰু কোনো কুণ্ঠাবোধেৰে যুঁজ দিয়া নাছিল।
নাছিল মনত কোনো ভয়। নাছিল কোনো দয়া। নাছিল কোনো মনৰ উদ্বিগ্নতা।
আছিল মাথোঁ এক প্ৰচণ্ড জেদ।
বাৰে বাৰে তেওঁৰ ক্ৰোধাগ্নিৰ প্ৰহাৰত কাঠৰ কৃত্ৰিম পুত্তলিকা বোৰ খণ্ড-বিখণ্ড হৈ পৰিছিল। কেতিয়াবা ৰাজকুমাৰজনে হাতৰ পৰা তেজ ওলোৱালৈকে প্ৰশিক্ষণ চলাই গৈছিল। কেতিয়াবা আকৌ একেবাৰে ঢলি পৰালৈকে। তথাপিও, চৰম ভাগৰেও তেওঁৰ ভিতৰত জ্বলি থকা সেই জুইকুৰা নুমুৱাব পৰা নাছিল।
এদিন সন্ধিয়া, প্ৰধান অস্ত্ৰ গুৰুজনে গোপনে ৰজা দ্ৰুপদৰ কাষ চাপিল।
“সন্তানটিৰ ভিতৰত এটা বিপদ ক্ৰমান্বয়ে বাঢ়ি আহিছে।”
দ্রুপদৰ মুখমণ্ডল ক’লা পৰি গ’ল।
“আপুনি কি ক’ব বিচাৰিছে?”
বৃদ্ধ প্ৰশিক্ষকজনে সাৱধানে প্ৰশ্ন কৰিলে।
“শিখণ্ডীয়ে অতি কম সময়ৰ ভিতৰতে সকলো শিকি পেলাইছে।”
“সেয়াটো কোনো বিপদ নহয়।”-ৰজাই ক’লে।
“নহয়,” অস্ত্ৰ গুৰুৱে ক’লে, “কিন্তু ইয়াৰ আঁৰত থকা ঘৃণাহে আচল বিপদ।”
ৰাজকীয় কক্ষটো নীৰৱতাই গ্ৰাস কৰিলে। প্ৰশিক্ষকজনে কৈ গ’ল
“মই মোৰ গোটেই জীৱনটো যোদ্ধাসকলক প্ৰশিক্ষণ দিছোঁ। বেছিভাগেই যুঁজে গৌৰৱৰ বাবে। কিছুমানে ৰাজ্যৰ বাবে। কিছুমানে আকৌ জীয়াই থকাৰ বাবে।”
তেওঁ দূৰৈৰ প্ৰশিক্ষণ ক্ষেত্ৰখনলৈ চালে।
“কিন্তু শিখণ্ডীয়ে এনেদৰে যুঁজে, যেন তেওঁৰ প্ৰতিটো উশাহ কেৱল এটা উদ্দেশ্যৰ বাবেহে জীয়াই আছে।”
দ্ৰুপদে লাহেকৈ চকুহাল জপালে। কাৰণ তেওঁ ইতিমধ্যে সত্যটো জানিছিল।
ভীষ্ম।
সকলোবোৰ কথাই সদায় ঘূৰিপকি ভীষ্মৰ ওচৰলৈকে ঘূৰি গৈছিল।
ইপিনে, বহু দূৰৈৰ হস্তিনাপুৰত, সেই মহান যোদ্ধা জন নিজেই ৰাজপ্ৰসাদৰ দেৱালৰ ওপৰত থিয় হৈ সমগ্ৰ ৰাজ্যখনলৈ চাই আছিল। বার্ধক্যে এতিয়া ভীষ্মক স্পৰ্শ কৰিছিল। দুৰ্বলতাই নহয়— দুৰ্বলতাই তেওঁক কেতিয়াও স্পৰ্শ কৰিব নোৱাৰে; কিন্তু সময়ে চুইছিল। তেওঁৰ চুলিবোৰত বগা ৰং মেলিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। মুখমণ্ডলত গভীৰ বলিৰেখা জিলিকি উঠিছিল। তথাপিও, সমগ্ৰ আর্যাৱৰ্ততে তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে এতিয়াও ভয়ৰ সঞ্চাৰ কৰিছিল। কোনো যোদ্ধাই তেওঁক মুকলিকৈ প্ৰত্যাহ্বান জনাবলৈ সাহস কৰা নাছিল।
তথাপিও... শান্তি এতিয়া সহজলভ্য নাছিল।
কিছুমান ৰাতিত ভীষ্মই জুইৰ সপোন দেখিছিল। আন কিছুমান ৰাতিত আকৌ আন্ধাৰৰ মাজেৰে এগৰাকী মহিলাৰ কণ্ঠস্বৰে ফুচফুচোৱা শুনিছিল। আৰু সদায়— সদায়— সেই একেযোৰ চকুৱেই তেওঁক নিৰীক্ষণ কৰি আছিল। অম্বাৰ চকুহাল।
এদিন মাজনিশা, শুব নোৱাৰি ভীষ্ম অকলশৰে পবিত্ৰ গংগাৰ পাৰলৈ খোজ ল’লে। নদীৰ বুকুত জোনৰ পোহৰ প্ৰতিফলিত হৈছিল আৰু পানীৰ ওপৰত চেঁচা কুঁৱলী ওপঙি আছিল।
আৰু হঠাতে— তেওঁ পিছফালে কাৰোবাৰ উপস্থিতি অনুভৱ কৰিলে।
ভীষ্মই লগে লগে ঘূৰি চালে, হাতখন তেওঁৰ অস্ত্ৰৰ পিনে গ’ল। কিন্তু ওচৰতে কেৱল এজন অন্ধ বৃদ্ধ ঋষি এডাল কাঠৰ লাখুটিত ভেজা দি থিয় হৈ আছিল।
বৃদ্ধজনে মৃদু হাঁহিলে।
“আনকি শ্ৰেষ্ঠ যোদ্ধা জনেও এতিয়াও ছাঁটোলৈ ভয় কৰে।”
ভীষ্মই চকু সৰু কৰি চালে।
“আপুনি কোন?”
“এজন পৰিব্ৰাজক।” সন্ন্যাসীজনে লাহে লাহে কাষ চাপি আহিল। “আৰু হয়তো এজন বাৰ্তাবাহক।”
ভীষ্ম মনে মনে ৰ’ল। অন্ধ মানুহজনে বতাহজাকৰ পিনে মুখখন তুলি ধৰিলে।
“আপুনি যি গৰাকী যুৱতীৰ আত্মাক আঘাত কৰিছিল, তেওঁ এতিয়াও এই পৃথিৱীতে বিচৰণ কৰি আছে।”
বহু বছৰৰ মূৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে... ভীষ্মই এক প্ৰকৃত অস্বস্তি অনুভৱ কৰিলে।
“অম্বাৰ মৃত্যু হৈছে।”
অন্ধ ঋষিজনে দুখেৰে হাঁহিলে।
“শৰীৰৰহে মৃত্যু হয়।” তেওঁৰ কণ্ঠস্বৰ নিম্নগামী হ’ল। “কিন্তু প্ৰতিজ্ঞাৰ নহয়। আত্মাৰ নহয়...।”
নদীৰ ফালৰ পৰা অহা বতাহজাক তেওঁলোকৰ মাজত কোমলকৈ গুজৰি উঠিল। ভীষ্মৰ দৃষ্টি আকৌ কঠোৰ হৈ পৰিল।
“যদি ভাগ্যই মোৰ মৃত্যু বিচাৰে, মই তাক গ্ৰহণ কৰিম।”
ঋষিজনে মূৰ জোকাৰিলে। “হয়।” তাৰ পিছত শেষৰ শব্দ কেইটা উচ্চাৰণ কৰিলে। “কিন্তু ভাগ্য কেতিয়াবাহে শান্তভাৱে আহে। সেইবাবে সাৱধান..., ভগ্যই কি কেতিয়া কি ৰূপ লয় তাৰ কোনো ঠিকনা নাই।”
ভীষ্মই আকৌ কিবা কোৱাৰ আগতেই, বৃদ্ধ মানুহজন নদীৰ কাষৰ আন্ধাৰৰ মাজলৈ খোজ লৈ আঁতৰি গ’ল। আৰু কোনো বাখ্যা কৰিব নোৱাৰা কাৰণত... ভীষ্মই তেওঁক বাধা নিদিলে।
ইপিনে পাঞ্চালত, মাহৰ পিছত মাহ বাগৰাৰ লগে লগে শিখণ্ডীৰ প্ৰশিক্ষণ অধিক কঠোৰ হৈ পৰিল। ডেকা যোদ্ধাজনে অতি সোনকালে তৰোৱাল চালনাত পাৰদৰ্শিতা লাভ কৰিলে। তাৰ পিছত ধনুৰ্বিদ্যা। তাৰ পিছত যাঠীৰ যুঁজ, অশ্বাৰোহী যুদ্ধ আৰু সামৰিক ব্যূহ ৰচনা।
কিন্তু এই দক্ষতাৰ পিছতো, কিবা এটাই সদায় শিখণ্ডীক অহৰহ খেদি ফুৰিছিল। আৰু সেয়া আছিল— পৰিচয়।
কোনোবা দিনা পুৱা, শৰীৰত যোদ্ধা বৰ্ম পিন্ধাৰ সময়ত ৰাজকুমাৰজনে নিজকে শক্তিশালী অনুভৱ কৰিছিল। আন কোনোবা দিনা পুৱা আকৌ... বন্দী হিচাপে। কাৰণ শিখণ্ডীয়ে যিমানেই হিংস্ৰভাৱে প্ৰশিক্ষণ নলওক কিয়, বৰ্মৰ তলৰ সত্যটো কেতিয়াও অন্তৰ্ধান হোৱা নাছিল। শৰীৰে এটা বাস্তৱ কঢ়িয়াইছিল, আনহাতে আত্মাই কঢ়িয়াইছিল আন এটা সত্যক।
এদিন দুপৰীয়া যুদ্ধ প্ৰশিক্ষণৰ সময়ত, মিত্ৰ ৰাজ্যসমূহৰ কেইগৰাকীমান ডেকা অভিজাত যুৱকে পাঞ্চাল ভ্ৰমণ কৰিবলৈ আহিছিল। শিখণ্ডীৰ যুঁজ চাই থকাৰ সময়তে তেওঁলোকৰ মাজত ফুচফুচনি বিয়পি পৰিল।
“ৰাজকুমাৰজনৰ মাজত কিবা এটা অদ্ভুত কথা আছে।”
“অতি বেছি মসৃণ।”
“অতি বেছি মনে মনে থকা।”
“প্ৰায়...”
কথা কোৱা মানুহজনে সাৱধানে নিজকে ৰখালে। কিন্তু অপমানটো ইতিমধ্যে কৰা হৈ গৈছিল। শিখণ্ডীয়ে ইয়াক শুনিবলৈ পালে। প্ৰশিক্ষণৰ তৰোৱালখন শূন্যতে থমকি ৰ’ল। অভিজাত যুৱক কেইজনে খৰধৰকৈ অন্যফালে চালে।
কিন্তু শিখণ্ডীৰ ভিতৰত ক্ৰোধৰ বিস্ফোৰণ ঘটিল। কোনো সতৰ্কবাণী নোহোৱাকৈয়ে, শিখণ্ডীয়ে তেওঁলোকৰ এজনৰ মুখত সজোৰে কোবাই দিলে। ডেকা যুৱকজন ধূলিত ঢলি পৰিল।
চোতালখন মুহূৰ্ততে স্তব্ধ হৈ পৰিল।
“কোৱা,” শিখণ্ডীয়ে ক্ৰোধেৰে ক’লে।
আঘাতপ্ৰাপ্ত যুৱকজনে ভয়ৰে চাই ৰ’ল।
“কোৱা তুমি প্ৰকৃততে কি ভাবিছা।”
কোনেও উত্তৰ নিদিলে। কাৰণ সকলোৱে তেওঁক অনুভৱ কৰিছিল— সেই ভিন্নতা, সেই অনিশ্চয়তা। পাঞ্চালৰ ৰাজকুমাৰজনে মানুহক কোনো দুৰ্বলতাৰ বাবে ভয় খুৱা নাছিল... বৰঞ্চ শিখণ্ডী প্ৰকৃততে কি আছিল, সেয়া কোনেও নজনাৰ বাবেহে ভয় খাইছিল।
নীৰৱতা অসহ্যকৰ হৈ পৰিল। অৱশেষত আন এজন যুৱকে সাৱধানে ক’লে:
“আপুনি সাধাৰণ নহয়।”
এই শব্দবোৰে কাড়ৰ দৰে আঘাত কৰিলে। শিখণ্ডীৰ চকুহাল লগে লগে ক’লা পৰি গ’ল। এক ভয়ংকৰ মুহূৰ্তৰ বাবে, চোতালত থকা প্ৰতিজন মানুহেই এক প্ৰকৃত ভয় অনুভৱ কৰিলে। কোনো ৰাজকুমাৰলৈ নহয়— বৰঞ্চ যুক্তিৰ সিপাৰে আঘাতপ্ৰাপ্ত কোনোবা এটালৈহে।
অস্ত্ৰ গুৰুজন খৰধৰকৈ তেওঁলোকৰ মাজত থিয় হ’ল। “যথেষ্ট হৈছে!”
কিন্তু শিখণ্ডী ইতিমধ্যে অন্যফালে ঘূৰি গৈছিল। হাত দুখন কঁপি আছিল, উশাহ-নিশাহবোৰ খেলিমেলি হৈ পৰিছিল।
সেই ৰাতি, ৰাজকীয় কক্ষৰ ভিতৰত অকলশৰে থিয় হৈ শিখণ্ডীয়ে আকৌ ব্ৰঞ্জৰ দাপোনখনলৈ চাই ৰ’ল। সেই প্ৰতিচ্ছবিখনেও নীৰৱে ঘূৰাই চাইছিল।
যোদ্ধা। ৰাজকুমাৰী। পুনৰ্জন্ম লোৱা আত্মা। জীৱন্ত অস্ত্ৰ।
প্ৰকৃততে এই ব্যক্তিজন কোন আছিল? অম্বাৰ স্মৃতিবোৰ এতিয়াও স্পষ্টভাৱে জ্বলি আছিল। তথাপিও শিখণ্ডী এতিয়া সম্পূৰ্ণৰূপে অম্বা হৈ থকা নাছিল। এই জীৱনটোৱে নতুন কিবা এটা গঢ় দিছিল— কিবা এটা অধিক কঠিন, কিবা এটা অধিক শীতল।
ডেকা যোদ্ধাজনে প্ৰতিচ্ছবিখন লাহেকৈ চুই চালে। তাৰ পিছত ক’লে:
“যদি পৃথিৱীখনে মোক বুজি পাব নোৱাৰে...”
ওচৰতে থকা ৰাজপ্ৰসাদৰ অগ্নিশিখাবোৰ কোমলকৈ কঁপি উঠিল।
“...তেন্তে তাৰ পৰিৱৰ্তে পৃথিৱীখনে মোকেই ভয় কৰক।”
কক্ষৰ বাহিৰত, পাঞ্চালৰ আকাশত ধুমুহাৰ মেঘ গোট খাইছিল। আৰু ক’ৰবাত বহু দূৰৈত... নিয়তিয়ে যুদ্ধৰ পিনে নিশব্দে আগুৱাই গৈ আছিল। কাৰণ প্ৰতিশোধৰ পৰা জন্ম লোৱা সেই সন্তানটি এতিয়া কেৱল সাৰ পাই উঠাই নাছিল— শিখণ্ডী এতিয়া ক্ৰমান্বয়ে বিপদজনক হৈ পৰিছিল।
আগলৈ....