Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী//এখন সাম্ৰাজ্য ধ্বংস কৰিব পৰা ৰহস্য//অধ্যায় ১২
ৰাজকুঁৱৰী দ্ৰৌপদীয়ে প্ৰসাদৰ খিলঞ্জীয়া দুৱাৰৰ তলত শান্তভাৱে থিয় হৈ চাই আছিল। তেওঁ এতিয়াও সৰু। নিজে অনুভৱ কৰা অন্ধকাৰৰ তুলনাত এতিয়াও নিৰ্দোষী। কিন্তু দ্ৰৌপদী ভাল পৰ্যবেক্ষক। শখণ্ডীয়ে লগে লগে উত্তৰ দিলে- “তুমি ইয়াত থকাটো উচিত নহয়।” শিখণ্ডীৰ কথাত দ্ৰৌপদী কাষ চাপিহে আহি মৃদু স্বৰত ক’লে- “সকলোৱে এতিয়া তোমাক ভয় কৰে।”
উপন্যাসSPIRITUALITYশিখণ্ডী
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
8/11/20261 min read
কথাবোৰ লাহে লাহে বিয়পিবলৈ আৰম্ভ হৈছিল। চাকৰ-নকৰৰ মাজত কিছু গোপন কথাৰ শব্দ। ভ্ৰমণলৈ অহা অভিজাতসকলৰ মাজত বিনিময় হোৱা এক দৃষ্টি। ৰাজপ্ৰসাদৰ কৰিড’ৰত আধৰুৱা হৈ ৰোৱা এটা প্ৰশ্ন। কিন্তু সাম্ৰাজ্যসমূহত ৰহস্যবোৰ কেতিয়াও চিৰদিনৰ বাবে লুকুৱাই ৰাখিব নোৱাৰি। বিশেষকৈ ভৱিষ্যদ্বাণীৰ পৰা জন্ম লোৱা ৰহস্যবোৰ।
পঞ্চালৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ ভিতৰত অদৃশ্য বিহৰ দৰে উত্তেজনা বিয়পি পৰিল। ৰাজপৰিয়ালৰ প্ৰতিজন সদস্যই এতিয়া বিপদৰ কথা ভালদৰে বুজি পাইছিল। শিখণ্ডীও সময়ৰ লগত এতিয়া ডাঙৰ হৈ আহিছিল। আৰু বয়সৰ লগত বৃদ্ধি পাইছিল বিপদ। আগেৰ দৰে শৰীৰে এতিয়া সত্য লুকুৱাই ৰাখিব নোৱাৰা হৈছিল। আনকি ৰাজবৈদ্যসকলেও ৰজা দ্ৰুপদৰ সৈতে পোনপটীয়াকৈ কথা পতাৰ পৰা আঁতৰি থাকিবলৈ লৈছিল।
এতিয়া পাঞ্চালৰ প্ৰসাদত ভয়ৰ ৰাজত্ব চলিছিল।
ধৰা পৰাৰ ভয়।
এদিন সন্ধিয়া দ্ৰুপদে সশস্ত্ৰ সেনায়ে পহৰা দিয়া এক গোপন কোঠাত তেওঁৰ আটাইতকৈ বিশ্বাসী মন্ত্ৰীসকলক আমন্ত্ৰণ জনালে। সেই কোঠাৰ দুৱাৰৰ কাষলৈকো কোনো চাকৰক যাবলৈ দিয়া নহ’ল। ৰজাই জুই জ্বলি থকা মানচিত্ৰ মেজখনৰ কাষত থিয় হৈ থাকিল আৰু কোঠাটোত নিস্তব্ধতা বিয়পি পৰিল।
অৱশেষত এজন মন্ত্ৰীয়ে সাৱধানেৰে কথা আৰম্ভ কৰি ক’লে—
“মহাৰাজ... কথাবোৰ এতিয়া বিয়পি পৰিবলৈ ধৰিছে।”
দ্ৰুপদৰ মুখৰ অৱস্থা গম্ভীৰ হৈ ৰ’ল। আৰু তেওঁ প্ৰশ্ন কৰিলে-“কিমান দূৰলৈ?”
“পঞ্চালৰ সীমা পাৰ হৈ গৈছে মহাৰাজ।”
কোঠাটো আৰু অধিক শীতল হৈ পৰিল।
আন এজন মন্ত্ৰীয়ে উদ্বিগ্নভাৱে আগবাঢ়ি আহিল।
“কিছুমান দৰবাৰত প্ৰশ্ন উত্থাপন হৈছে যে কুঁৱৰ শখণ্ডীয়ে কিয় ৰাজকীয় স্নান অনুষ্ঠান আৰু বিবাহৰ আলোচনাসূমূহৰ পৰা আঁতৰি থাকে।”
তৃতীয়জনে শান্তভাৱে যোগ কৰিলে—
“আৰু চুবুৰীয়া সাম্ৰাজ্যৰ কিছুমান গুপ্তচৰে অনুসন্ধান আৰম্ভ কৰিছে।”
দ্ৰুপদে লাহে লাহে মুঠি টান কৰি পেলালে। তেওঁ যি ভয় কৰিছিল, সেই সকলোবোৰ কাষ চাপি আহিছিল।
যদি সত্যটো জনসমক্ষলৈ আহে...... পঞ্চালে অপমানৰ সন্মুখীন হ’ব লাগিব।
ৰাজনৈতিক অস্থিৰতাৰ।
সম্ভৱতঃ যুদ্ধৰো।
কিয়নো সাম্ৰাজ্যসমূহে ছলনাক সহজে ক্ষমা নকৰে। বিশেষকৈ উত্তৰাধিকাৰীৰ সৈতে জড়িত ছলনা। জ্যেষ্ঠ মন্ত্ৰীজনৰ কথাত ৰজা দ্ৰুপদৰ মাতি আৰু তললৈ নামি আহিল।
“আনকি এনে প্ৰশ্নও উঠিছে যে কুঁৱৰজন হয়তো অভিশপ্ত।”
সেই শব্দটো শুনি দ্ৰুপদৰ চকুযুৰি বিপজ্জনকভাৱে চোকা হৈ পৰিল।
“যথেষ্ট হ’ল।”
নিস্তব্ধতা লগে লগে ঘূৰি আহিল।ৰজাজন জুইকুৰাৰ ফাললৈ ঘূৰি থিয় হ’ল। শিখণ্ডীক তেওঁ যিমান ভাল নাপাওক কিয়... তেওঁ আৰু বাস্তৱক আওকাণ কৰিব নোৱাৰিলে। আজি নহয় কালি সমগ্ৰ বিশ্বই উত্তৰ বিচাৰিব। আৰু যিসকলে সমাজৰ ধাৰণাত খাপ নাখায়, তেওঁলোকৰ প্ৰতি পৃথিৱীখন নিৰ্দয়।
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
ইফালে, প্ৰসাদৰ দেৱালৰ সিপাৰে, শিখণ্ডীয়ে প্ৰচণ্ড বৰষুণৰ মাজত অকলে অনুশীলন চলাইছিল। খালী চোতালখনত তৰোৱালৰ শব্দ প্ৰতিধ্বনিত হৈছিল।
বাৰে বাৰে।
প্ৰতিটো প্ৰহাৰে ভাগৰতকৈও অধিক শক্তিশালী ক্ষোভ বহন কৰিছিল। শৰীৰটো এতিয়া বেছি ওখ হৈছিল। অধিক শক্তিশালী হৈছিল। তথাপিও প্ৰতিটো বছৰে অভ্যন্তৰৰ সংঘাত গভীৰ কৰি তুলিছিল। কিয়নো বৰ্মৰ তলৰ সত্য লুকুৱাবলৈ কোনো প্ৰশিক্ষণেই পৰ্যাপ্ত নহয়। শিখণ্ডীয়ে হঠাতে লৰচৰ বন্ধ কৰিলে।
উশাহ ঘন হৈ পৰিল।
হঠাতে শিখণ্ডীৰ দৃষ্টি ঘৃণাৰে ভৰি পৰিল...। সেই যুৱ যুদ্ধা সকলৰ প্ৰতি বা কেৱল পৃথিৱীখনৰ প্ৰতিয়েই নহয়।
নিজৰ ভাগ্যৰ প্ৰতিও শিখণ্ডীৰ ঘৃণা উপজিছিল...। শিখণ্ডীয়ে নিজৰ মনকে প্ৰশ্ন কৰিলে- ̋কিয়? কিয়? অম্বাৰ আত্মাক কিয় ঘূৰাই দিয়া হ’ল যদি তাক পুনৰ বন্দী কৰিবলৈকেই আছিল? পৰিচয়ৰ মাজত বন্দী এজন যুঁজাৰুক কিয় সৃষ্টি কৰা হ’ল?̋
শিখণ্ডীয়ে জোৰকৈ চকু দুটা মুদি পুনৰ নিজকে প্ৰশ্ন কৰিলে— “কিয় যন্ত্ৰণাই মোৰ মনত বাৰে বাৰে অস্ত্ৰৰ সৃষ্টি কৰিছে?”
সকলো কিছু সময়ৰ বাবে নিস্তব্ধ হৈ পৰিল...।
আৰু কিছু সময়ৰ পাছত এটা কোমল মাতিয়ে নিস্তব্ধতা ভঙি পেলালে।
“তুমি এনেকৈ অনুশীলন কৰিছা যেন ধুমুহাকহে হত্যা কৰিব বিচাৰিছা।”
শিখণ্ডীয়ে ঘূৰি চালে।
ৰাজকুঁৱৰী দ্ৰৌপদীয়ে প্ৰসাদৰ খিলঞ্জীয়া দুৱাৰৰ তলত শান্তভাৱে থিয় হৈ চাই আছিল। তেওঁ এতিয়াও সৰু। নিজে অনুভৱ কৰা অন্ধকাৰৰ তুলনাত এতিয়াও নিৰ্দোষী। কিন্তু দ্ৰৌপদী ভাল পৰ্যবেক্ষক।
শিখণ্ডীয়ে লগে লগে উত্তৰ দিলে- “তুমি ইয়াত থকাটো উচিত নহয়।”
শিখণ্ডীৰ কথাত দ্ৰৌপদী কাষ চাপিহে আহিল আৰু মৃদু স্বৰত ক’লে- “সকলোৱে এতিয়া তোমাক ভয় কৰে।”
“ইমানখিনি ভয় তেওঁলোকে কৰাও উচিত।”- শিখণ্ডীয়ে উত্তৰত ক’লে।
“তোমাক অকলশৰীয়া যেন লাগিছে।”-দ্ৰৌপদীয়ে ক’লে।
শিখণ্ডীয়ে তিক্তভাৱে হাঁহিলে।- “অকলশৰীয়া? মই অকলশৰীয়াকৈ জন্মগ্ৰহণ কৰিছিলোঁ।”
“নহয়। তুমি অতিমাত্ৰা যন্ত্ৰণা কঢ়িয়াই জন্ম হৈছিলা।”
কথাষাৰে গভীৰভাৱে আঘাত কৰিলে। কিয়নো প্ৰথমবাৰৰ বাবে... কাৰোবাৰ দৃষ্টিত ভয় ভাৱ দেখা নাছিল।
শিখণ্ডীয়ে তাইৰ ফালে সাৱধানে চালে।-“তুমি মোক ভয় নকৰা নেকি?”
দ্ৰৌপদীয়ে দুখ মনেৰে হাঁহি এটা মাৰি ক’লে-“পৃথিবীখনে তোমাৰ লগত কি কৰিব পাৰে, মই সেইটোহে ভয় কৰোঁ।”
তাৰ পিছত নিস্তব্ধতা নামি আহিল।
গধুৰ।
যন্ত্ৰণাদায়ক।
তাৰ পিছতে হঠাতে ৰাজপ্ৰসাদৰ শিঙাবোৰ সমগ্ৰ ৰাজ্যতে প্ৰতিধ্বনিত হৈ উঠিল।
দুয়ো ভাই-ভনীয়ে লগে লগে ঘূৰি চালে। বৰষুণৰ মাজত দৌৰি আহি এজন ৰাজপহৰীয়াই ক’লে- “মহাৰাজে ততালিকে কুঁৱৰ শিখণ্ডীক মাতি পঠিয়াইছে।”
“ইমান ততালিকে...? কিয়..?”
“কুঁৱৰ........”
----------------------------------------------------------------------
ৰাজসভাত আতঙ্ক বিয়পি পৰিল।
আহত গুপ্তচৰ এজনে মজিয়াত আঁঠু লৈ থকাৰ সময়তে দ্ৰুপদ মন্ত্ৰী আৰু সেনাপতিৰ মাজত থিয় হৈ আছিল।
মানুহজনৰ কাপোৰত তেজ লাগি আছিল। শিখণ্ডী দ্ৰুতগতিত সোমাই আহিল।
“কি হ’ল?”
“হস্তিনাপুৰে........”
কোঠাটোত নিস্তব্ধতা বিস্ফোৰিত হৈ পৰিল।
দ্ৰুপদ লগে লগে আগবাঢ়ি আহিল।
“তুমি আচলতে কি জানা?”
“কুৰু ৰাজসভাত আলোচনা চলিছে... কুঁৱৰ পঞ্চাল পুৰুষ নহয় বুলি প্ৰশ্ন উঠিছে।”
শিখণ্ডীয়ে তেজে গোট মৰা অনুভৱ কৰিলে। এইটোৱেই আৰম্ভ আছিল। বছৰ বছৰ ধৰি তেওঁলোকে ভয় কৰা ভয়াবহ স্বপ্নৰ।
এজন মন্ত্ৰীয়ে আতংকিত হৈ ক’লে— “যদি এইটো কথা ৰাজহুৱা হয়, তেন্তে চুবুৰীয়া সাম্ৰাজ্যসমূহে সকলো মিত্ৰতা নাকচ কৰিব!”
আন এজন মন্ত্ৰীয়ে ক’লে— “সিহঁতে পঞ্চালক প্ৰৱঞ্চক বুলি ক’ব পাৰে!”
দ্ৰুপদে সিংহাসনৰ আৰ্মৰেসত মুঠি মাৰি আঘাত কৰি ক’লে-“হ’ব!”
কিন্তু ভয় ইতিমধ্যে বিয়পি পৰিছিল। কিয়নো বিপদৰ কথা সকলোৱে বুজি পাইছিল। সত্যটো সম্পূৰ্ণৰূপে পোহৰলৈ আহিলে শিখণ্ডীয়ে কেৱল উপহাসৰ সন্মুখীন নহ’ব। গুপ্তচৰজনে শিখণ্ডীৰ ফালে উদ্বিগ্নভাৱে চালে।
“আৰু বহুতো আছে।”
কোঠাটো আকৌ নিস্তব্ধ হৈ পৰিল।
“হস্তিনাপুৰৰ কিছুমানে বিশ্বাস কৰে যে এওঁ অম্বাৰ পুৰণি অভিশাপৰ লগত জড়িত হ’ব পাৰে।”
নামটো শুনিয়েই শিখণ্ডীৰ বুকুত অন্ধকাৰ নামি আহিল।
“হ’ব বহুত হ’ল...। এতিয়া সকলো যাওঁক...।”- ৰজা দ্ৰুপদে খঙত চিঞৰি ক’লে...।
সকলো ভয়ত ৰাজসভাৰ পৰা ওলাই গ’ল...।
তাৰ পিছত ৰজা দ্ৰুপদে শিখণ্ডীৰ ওচৰলৈ আহি ক’লে— “মই তোমাক বচাবলৈ বহুত চেষ্টা কৰিছিলোঁ।”
শিখণ্ডীয়ে বাহিৰৰ ধুমুহাৰ ফালে চাই ৰ’ল।
“নহয়। আপুনি ৰাজ্যখনক বচাবলৈ চেষ্টা কৰিছিলা।”
দ্ৰুপদ অলপ কঁপি উঠিল। কিয়নো সেই কথাবোৰত সত্যতা আছিল।
ৰজাজন কাষ চাপি আহিল আৰু ক’লে-“তুমি এতিয়াও মোৰ সন্তান।”
শিখণ্ডীয়ে লেহেমীয়াকৈ ঘূৰি চালে-“মই আপোনাৰ সন্তান... নে ভীষ্মৰ বিৰুদ্ধে যুঁজ দিবলৈ কেৱল আপোনাৰ এপাত অস্ত্ৰ?”
প্ৰশ্নটোৱে যিকোনো তৰোৱাতকৈও গভীৰভাৱে আঘাত কৰিলে। দ্ৰুপদে লগে লগে উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে। আৰু সেই নিস্তব্ধতাই পৰ্যাপ্ত উত্তৰ হৈ পৰিল।
সেই মুহূৰ্ত্তত শিখণ্ডীৰ ভিতৰৰত কিবা এটা সম্পূৰ্ণৰূপে কঠিন হৈ পৰিল।
ঘৃণা নহয়।
কিবা এটা বেছি শীতল।
শিখণ্ডীয়ে খঙেৰে ভুৰভুৰালে- “স্বীকৃতি। পৃথিবীখনে কেতিয়াও শান্তি নিদিব। স্বাভাৱিকতা কেতিয়াও নিদিব। বিচাৰ অবিহনে পৰিচয় কেতিয়াও নিদিব। ঠিক আছে তেনেহ’লে ভাগ্যৰ সেই লিখনিলৈ অপেক্ষা থাকিব...।”
কথাষাৰ কৈ শিখণ্ডীও খঙেৰে সেই কোঠাটোৰ পৰা ওলাই গ’ল...।
হয়তো এই জীৱনটো সঁচাকৈয়ে কেৱল এটা উদ্দেশ্যৰ বাবে...।
…………………………………………………………………………
সেই ৰাতি, ৰাজকীয় কোঠাটোৰ ভিতৰত অকলে, শিখণ্ডীয়ে আকৌ আইনাখনৰ আগত থিয় হ’ল। কিন্তু এইবাৰ... প্ৰতিফলনটোত আৰু অনিশ্চয়তা নাছিল।
যন্ত্ৰণা থাকিল।
সংঘাত থাকিল।
কিন্তু দুয়োটাৰে লগত উদ্দেশ্যটো অৱশেষত স্পষ্ট হৈ পৰিল।
যুৱ যোদ্ধাজনে লাহে লাহে বিচনাৰ কাষত ওলোমাই থোৱা তৰোৱালখনত হাত থলে।
তাৰ পিছত অন্ধকাৰতে খঙত মুখৰ ভিতৰতে ক’লে—“ভীষ্ম........মই আহি আছো।”
আগলৈ......