Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী// অধ্য়ায়-১৪// উন্মোচনৰ ৰাতি
“মই এইটো বিচৰা নাছিলো...”-কণ্ঠস্বৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ভাঙি পৰিল।-“মই অম্বা হ’বলৈ বিচৰা নাছিলো। মই শিখণ্ডী হ’বলৈ বিচৰা নাছিলো। মই প্ৰতিশোধ হ’বলৈ বিচৰা নাছিলো।” শিখণ্ডীয়ে কান্দি কান্দি ৰৈ গ’ল...। নীৰৱতা অনুভৱ হ’ল। তাৰ পিছত লাহে লাহে..., ভিতৰৰ এন্ধাৰৰ পৰা আন এটা উপলব্ধি জাগি উঠিল। কিন্তু ভাগ্যই ইতিমধ্যে বাছি লৈছিল। বতাহজাক ভাঙি পৰা মন্দিৰৰ মাজেৰে শান্তভাৱে বৈ গ’ল। আৰু হঠাতে বৰষুণ আৰু ছাঁৰ মাজেৰে অৰণ্যৰ দাঁতিত এটা আচৰিত আকৃতি দেখা দিলে।
উপন্যাসSPIRITUALITYশিখণ্ডী
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
9/13/20261 min read
সূৰ্য্য উদয় হোৱাৰ আগতেই পাঞ্চালৰ ৰাজপ্ৰসাদত আতংক বিয়পি পৰিছিল। চাকৰবোৰে ভয় খোৱা অৱস্থাত ফুচফুচাই কথা পাতিছিল। ৰাজকীয় প্ৰহৰীসকলে অস্বস্তিকৰ দৃষ্টি বিনিময় কৰিছিল। অতিথি গৃহৰ ভিতৰত, হিৰণ্যবৰ্মাৰ কন্যাগৰাকীয়ে নিজৰ পৰিচাৰিকাসকলৰ কাষত কঁপি কঁপি বহি আছিল।
সত্যটো নোহোৱা হৈ গৈছিল। কিন্তু সম্পূৰ্ণকৈ নহয়। যিমান খিনি আছিল সেয়াই যথেষ্ট আছিল ৰাজ্যখন ধ্বংস কৰিব পৰাকৈ। ৰাজকীয় পৰিষদৰ কক্ষৰ ভিতৰত মহাৰাজ দ্ৰুপদ থিয় হৈ আছিল, যাৰ চাৰিওফালে ভয়ত শিলৰ মূৰ্তিৰ দৰে যথৰ হৈ থকা মন্ত্ৰীসকল আছিল।
এজন পৰামৰ্শদাতাই কঁপা মাতেৰে ক’লে- “ৰাজকুমাৰীয়ে পাঞ্চালৰ পৰা যাবলৈ অস্বীকাৰ কৰিছে।”
আন এজনে যোগ কৰিলে- “তেওঁ তৎক্ষণাৎ দশাণলৈ উভতি যোৱাৰ দাবী জনাইছে।”
দ্ৰুপদৰ মুখৰ পেশী টান হৈ পৰিল- “তেওঁ মুকলিকৈ কিবা কৈছে নে?”
“নাই।”- মন্ত্ৰীজনে ভয়তে ঘাম মচিলে।- “কিন্তু তেওঁৰ পৰিচাৰিকাসকলৰ কিবা এটা সন্দেহ হৈছে।”
কোঠালীটোত নীৰৱতা বিয়পি পৰিল। কিয়নো সকলোৱে বুজি পাইছিল ইয়াৰ পিছত কি হ’ব।
যি মুহূর্ততে ৰাজকুমাৰী ঘৰলৈ উভতি যাব, প্ৰশ্নসমূহ উত্থাপন হব। তাৰ পিছত অভিযোগ। তাৰ পিছত ক্ৰোধ। আৰু গৌৰৱ আঘাতপ্ৰাপ্ত হ’লে ৰাজ্যবোৰ নিষ্ঠুৰ হৈ পৰে।
আন এজন মন্ত্ৰীয়ে ব্যাকুলভাৱে আগবাঢ়ি আহি ক’লে- “মহাৰাজ, আমি তেওঁক যোৱাত বাধা দিবই লাগিব।”
দ্ৰুপদৰ চকু দুটা বিপদজনকভাৱে চোকা হৈ পৰিল।
“তুমি এজনী ৰাজকীয় কন্যাক বন্দী কৰি ৰখাৰ কথা কৈছা?”
পৰামৰশদাতাজনে ততাতৈয়াকৈ মূৰ তললৈ নমাই দিলে।
“নহয়। কিন্তু এই কথাক যদি দশাণে ৰাজহুৱা অপমান বুলি ঘোষণা কৰে?”
“দশাণে কি ঘোষণা কৰিব মই ভালদৰে জানো।”- ৰজাৰ কণ্ঠস্বৰে কোঠাটো কঁপাই তুলিলে।
প্ৰৱঞ্চনা। লাঞ্ছনা। অসন্মান। হয়তো যুদ্ধও।
ইফালে, ৰাজপ্ৰসাদৰ পৰা কিছু দূৰত ৰৈ শিখণ্ডীয়ে অকলে নিৰৱে ঘটি থকা বিশৃংখলতাবোৰ শুনি আছিল।
এতিয়া কোনো ভয় বাকী নাছিল। আৰু এই দিনটো অনিবাৰ্য আছিল...। মাত্ৰ এই দিনটো অহালৈ কিছু সময় লাগিল...। কিন্তু অহাটো অনিবাৰ্য আছিল...।
পিছফালৰ পৰা মৃদু পদশব্দ আগবাঢ়ি আহিল। দশাণৰ ৰাজকুমাৰীগৰাকী আকৌ তাত থিয় হৈছিল। কান্দি কান্দি চকু ৰঙা পৰিছিল। মনৰ আঘাতত মুখখন সেমেকি পৰিছিল। কেইবা মুহূৰ্তলৈকে কোনেও একো নক’লে।
তাৰ পিছত শান্তভাৱে ৰাজকুমাৰীয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে- “কিয়?”
শিখণ্ডীয়ে উত্তৰত ক’লে- “কিয়নো ৰাজ্যবোৰে সত্যক ভয় কৰে।”
“এইয়া উত্তৰ নহয়।”
তেওঁৰ কণ্ঠৰ বেদনাবোৰ প্ৰকৃত যেন অনুভৱ হৈছিল। ৰাগীত্ব নহয়। ক্ষতবিক্ষত।
শিখণ্ডীয়ে খন্তেকৰ বাবে চকু দুটা মুদি দিলে- “মই আপোনাক প্ৰৱঞ্চনা কৰিব বিচৰা নাছিলোঁ।”
“তথাপিও আপুনি কৰিলে।”
মুহূৰ্তৰ বাবে নীৰৱতা বিয়পি পৰিল।
ৰাজকুমাৰী লাহে লাহে কাষলৈ আগবাঢ়ি আহিল।
“আপুনি কোন?”
প্রশ্নটোৱে অস্ত্ৰতকৈও গভীৰভাৱে বিন্ধিলে। কিয়নো শিখণ্ডীয়ে এতিয়া ইয়াৰ উত্তৰ কেনেদৰে দিব লাগে নাজানিছিল।
ৰাজকুমাৰ! ৰাজকুমাৰী! অম্বাৰ পুনৰ জন্ম! নে অভিশাপ!
যুঁজাৰুজনে অৱশেষত ক’লে- “মই এতিয়াও সম্পূৰ্ণকৈ নাজানো।”
ৰাজকুমাৰীয়ে নিৰৱে চাই ৰ’ল আৰু এটা সংক্ষিপ্ত মুহূৰ্তৰ বাবে তেওঁৰ মুখাৱয়বত কিবা এটা অপ্ৰত্যাশিত ভাৱ ফুটি উঠিল।
ঘৃণা নহয়।
কৰুণা। সেয়াই ক্ৰোধতকৈও বেছি আঘাত দিলে।
“আপুনি এজন বন্দীৰ দৰে জীয়াই আছে,”- ৰাজকুমাৰীয়ে মৃদুভাৱে ক’লে।
শিখণ্ডীয়ে তিক্ততাৰে হাঁহি মাৰি ক’লে- “হয়।”
হঠাতে বজ্ৰপাতে প্ৰসাদৰ দেৱালবোৰ কঁপাই তুলিলে।
ৰাজকুমাৰীয়ে চকু তললৈ নমাই ক’লে- “মোৰ দেউতাই এইয়া কেতিয়াও ক্ষমা নকৰিব।”
“মই জানো।”
“আৰু যদি সত্যটো বিয়পি পৰে, তেন্তে ৰাজ্যবোৰে চিৰকাল পাঞ্চালীক উপহাস কৰিব।”
শিখণ্ডী শান্ত হৈ ৰ’ল। কিয়নো লাঞ্ছনাই এতিয়া এই আত্মাটো ভতিয়াব নোৱাৰিছিল।
অম্বাই ইতিমধ্যে ইয়াতকৈও বেছি দুৰ্ভোগ ভুগিছিল।
পুনৰ ক’বলৈ লোৱাৰ আগতে ৰাজকুমাৰীয়ে থমকি ৰ’ল। আৰু কিছু সময় ৰৈ ক’লে- “আপুনি কেতিয়াও ইয়াৰ বাবে আপোনাৰ দেউতাক ঘৃণা কৰা নাছিলে নেকি?”
প্ৰশ্নটো বায়ুত গধুৰ হৈ ৰ’ল। শিখণ্ডীয়ে খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাই ক’লে- “মই এদিন সকলোকে ঘৃণা কৰিছিলোঁ। কিন্তু এতিয়া মই কেৱল ভাগ্যক ঘৃণা কৰোঁ।”
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
দশাণৰ মহাৰাজ হিৰণ্যবৰ্মাই সশস্ত্ৰ বাহিনী লৈ পাঞ্চালৰ দিশে আগবাঢ়িছিল। ৰাজসভাখন আতংকিত হৈ পৰিল।
এজন মন্ত্ৰীয়ে ক’লে- “ই যুদ্ধলৈ পৰিণত হ’ব পাৰে।”
আন এজনে ক’লে- “আমি সকলো অস্বীকাৰ কৰিব লাগিব।”
দ্ৰুপদ নিৰৱ হৈ ৰ’ল। কিয়নো তেওঁ জানিছিল যে এতিয়া অস্বীকাৰ কৰাটো ব্যৰ্থ ।
সত্যটো মুক্ত হৈছিল। আৰু সত্য এবাৰ মুকলি হৈ পৰিলে তাক আকৌ শিকলিৰে বান্ধি ৰাখিব নোৱাৰিছিল।
সেইদিনা সন্ধিয়া শিখণ্ডীয়ে অকলে সিংহাসন কক্ষত প্ৰৱেশ কৰিলে। সভাখন লগে লগে শান্ত হৈ পৰিল। কিছুমান মন্ত্ৰীয়ে চকুৰ সংস্পৰ্শ সম্পূৰ্ণকৈ এৰাই চলিছিল। আন কিছুমানে প্ৰায় লুকুৱাই ৰখা অস্বস্তিৰে চাই ৰ’ল। যেন তেওঁলোকে এবাৰ প্ৰশংসা কৰা ৰাজকুমাৰজন হঠাতে কিবা এটা অপ্ৰাকৃতিক বস্তুত পৰিণত হৈছে।
দ্ৰুপদক শব্দাতীতভাৱে ক্লান্ত যেন লাগিছিল। কেইবা মুহূৰ্তলৈকে পিতৃ আৰু সন্তানে কেৱল এজনে আনজনলৈ চাই ৰ’ল।
তাৰ পিছত শিখণ্ডীয়ে শান্তভাৱে ক’লে- “এইটো মোৰ দোষ।”
“নহয়।”
“হয়।” শিখণ্ডী আগবাঢ়ি আহিল- “যদি মই জন্ম নহ’লোহেঁতেন?”
“এনেকৈ কেতিয়াও নক’বা।”
দ্ৰুপদৰ কণ্ঠৰ শক্তিয়ে গোটেই সভাকে আচৰিত কৰি তুলিল। নীৰৱতা বিয়পি পৰিল। দ্ৰুপদ লাহে লাহে সিংহাসনৰ পৰা নামি আহিল। বহু বছৰৰ মূৰত তেওঁক এতিয়া এজন শাসক যেন লগা নাছিল। অসম্ভৱ পছন্দৰ মাজত ডুব যোৱা মাত্ৰ এজন পিতৃহে আছিল।
“মই তোমাক বিফল কৰিছো,” দ্ৰুপদে ক’লে।
শিখণ্ডীৰ চকুযোৰ যান্ত্ৰিকভাৱে এন্ধাৰ হৈ পৰিল।- “নহয়।” শিখণ্ডীৰ কণ্ঠ কঁপি উঠিল। “আপুনি মোক বিফল কৰাৰ বহু আগতে বিশ্বখনেই মোক বিফল কৰি তুলিছিল।”
কোঠাটো আকৌ নিৰৱ হৈ পৰিল। কিয়নো উপস্থিত থকা প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে সেই কথাবোৰৰ ভয়ানক সত্যতা অনুভৱ কৰিছিল।
অম্বা প্ৰত্যাখ্যাত।
শিখণ্ডী লুকুৱাই ৰখা।
সমাজৰ আৰামদায়ক পৰিসীমাৰ বাহিৰত বাস কৰাৰ বাবে দুটা জন্মজুৰি শাস্তি পোৱা এটা আত্মা।
ধুমুহা বতাহে পাঞ্চালৰ মাজেৰে তীব্ৰভাৱে ববলৈ ধৰিছিল । আৰু লগতে শিখণ্ডীৰ অন্তৰৰ গভীৰতাতো...।
অৱশেষত কিবা এটা সম্পূৰ্ণৰূপে ভাগি পৰিল।
পৰিচয় নহয়।
বিবেচনা নহয়।
আশা।
জীৱনটো কেতিয়াবা স্বাভাৱিক হৈ পৰিব পাৰে বুলি কৰা আশা। ভাগ্যৰ পৰিসীমাৰ সিপাৰে ক’ৰবাত শান্তিও বিৰাজ কৰিব পাৰে বুলি কৰা আশা।
সকলো নোহোৱা হৈ গ’ল। এতিয়া কেৱল উদ্দেশ্য বাকী ৰ’ল।
ভীষ্ম।
সদায়ে ভীষ্ম।
কেৱল ভীষ্ম।
সেইদিনা ৰাতি, উশাহ ল’বলৈ কষ্টকৰ হৈ পৰা প্ৰসাদটোত আৰু অধিক সময় সহিব নোৱাৰি, শিখণ্ডীয়ে অন্তহীন বৰষুণৰ মাজত পাঞ্চালৰ পৰা অটব্য অৰণ্যলৈ অকলে ঘোঁৰাত উঠি ৰাওনা হ’ল।
বজ্ৰপাতৰ শব্দৰ মাজতে ঘোঁৰাটোৱে এন্ধাৰৰ মাজেৰে দ্ৰুতগতিত গতি কৰিলে। স্মৃতিবোৰে অহৰহ আক্ৰমণ কৰি থাকিল।
বৰষুণৰ ডাৱৰৰ তলত চিঞৰি থকা অম্বা।
বিয়াৰ কোঠাটো।
ৰাজকুমাৰীৰ চকুত থকা ভয়।
শিখণ্ডীক লৈ কৰা সেই আলোচনাবোৰ।
লজ্জা।
অৱশেষত অৰণ্যৰ গভীৰতাত, লতাজোপাই ঢাকি থোৱা এটা পৰিত্যক্ত মন্দিৰৰ কাষত শিখণ্ডী ৰ’ল। ভাঙি যোৱা শিলৰ মূৰ্তিৰ ওপৰত প্ৰচুৰ বৰষুণ পৰিছিল। যুঁজাৰুজনে লাহেকৈ ঘোঁৰাৰ পৰা নামিলে।
সঘনাই উশাহ ল’লে। তাৰ পিছত হঠাতে— ক্ৰোধ বিস্ফোৰিত হ’ল।
শিখণ্ডীয়ে তৰোৱালখন জোৰেৰে টানি আনি ভয়ানক শক্তিত পুৰণি মন্দিৰৰ খুঁটাত আঘাত কৰিলে।
আকৌ!
আকৌ!
আকৌ!
মাটিত শিল ভাঙি সিচৰতি হৈ পৰিল।
“কিয়?”- অৰণ্যত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল চিঞৰটো।
“মই কিয় এনেকৈ জন্ম হৈছিলো?”-শিখণ্ডীয়ে চিঞৰি উঠিলে...।
বজ্ৰপাতে ধুমুহাৰ উত্তৰ দিলে।
শিখণ্ডীয়ে গধুৰ উশাহ লৈ আঁঠুকাঢ়ি পৰিল। বৰষুণৰ পানী চকুপানীৰ লগত মিহলি হৈ গ’ল। কঁপা আঙুলিৰ পৰা তৰোৱালখন খহি পৰিল।
“মই এইটো বিচৰা নাছিলো...”-কণ্ঠস্বৰ সম্পূৰ্ণৰূপে ভাঙি পৰিল।-“মই অম্বা হ’বলৈ বিচৰা নাছিলো। মই শিখণ্ডী হ’বলৈ বিচৰা নাছিলো। মই প্ৰতিশোধ হ’বলৈ বিচৰা নাছিলো।” শিখণ্ডীয়ে কান্দি কান্দি ৰৈ গ’ল...।
নীৰৱতা অনুভৱ হ’ল। তাৰ পিছত লাহে লাহে..., ভিতৰৰ এন্ধাৰৰ পৰা আন এটা উপলব্ধি জাগি উঠিল। কিন্তু ভাগ্যই ইতিমধ্যে বাছি লৈছিল। বতাহজাক ভাঙি পৰা মন্দিৰৰ মাজেৰে শান্তভাৱে বৈ গ’ল। আৰু হঠাতে বৰষুণ আৰু ছাঁৰ মাজেৰে অৰণ্যৰ দাঁতিত এটা আচৰিত আকৃতি দেখা দিলে।
দীঘল।
লৰচৰ নকৰাকৈ।
ধুমুহাৰ লগত সেইয়া প্ৰায় কাল্পনিক যেন লগা। শিখণ্ডীয়ে চকুলোৰে ভৰা চকুযোৰ লাহেকৈ তুলি চালে। অজ্ঞাত ব্যক্তিজন তেওঁৰ ফালে সামান্য আগবাঢ়ি আহিল। আৰু এন্ধাৰত কিবা এটা ভয়ানক বস্তুৰ ক্ষীণ ৰেখা দৃশ্যমান হৈ পৰিল।
এজন যক্ষ।
অৰণ্যখনে নিজেই উশাহ বন্ধ কৰি ৰখা যেন অনুভৱ হ’ল। কিয়নো ভাগ্য পুনৰ পৰিৱৰ্তন হ’বলৈ ওলাইছিল।
আগলৈ....