Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী// অধ্য়ায়-১৫//অৰণ্যৰ যক্ষ
সকলো ক্ৰোধৰ আঁৰত, সকলো প্ৰশিক্ষণৰ আঁৰত, সকলো শপতৰ আঁৰত, সেই ভয়টো এতিয়াও উজ্জীৱিত হৈ আছিল। যক্ষজনে ক্ষতবিক্ষত আত্মাটোক নিৰৱে অধ্যয়ন কৰিলে- “তুমি জানা নেকি পৃথিৱীখনে তোমাৰ দৰে মানুহক কিয় ভয় কৰে?”
উপন্যাসSPIRITUALITYশিখণ্ডী
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
9/26/20261 min read
প্ৰাচীন অৰণ্যৰ মাজেৰে অবিৰাম বৰষুণ বৈ গ’ল।
পাহাৰৰ মাজে মাজে বজ্ৰপাত হ’ল আনহাতে ধ্বংসপ্ৰাপ্ত মন্দিৰৰ ভঙা টুকুৰাবোৰ শিখণ্ডীৰ চাৰিওফালে ভাঙি চিঙি পৰি ৰ’ল। যেন এক ধ্বংস হোৱা জীৱনৰ অৱশেষ হে।
আৰু সিপাৰে আকৃতিটোৱে নীৰৱে চাই ৰ’ল। দীঘল। স্থিৰ। অপ্ৰাকৃতিক।
তেওঁৰ চাৰিওফালৰ বায়ু বেলেগ যেন অনুভৱ হৈছিল। তেওঁ মানুহৰ দৰে লৰচৰ কৰা নাছিল। ঠাণ্ডা বৰষুণৰ তলত থিয় হৈ থকা মানুহৰ দৰে তেওঁ জোৰেৰে উশাহ লোৱা নাছিল।
তেওঁ কেৱল তাত থিয় হৈ আছিল। চাই আছিল সকলোবোৰ।
শিখণ্ডী লাহে লাহে উঠিল, স্বাভাৱিকভাৱে পৰি থকা তৰোৱালখনলৈ হাত আগবঢ়ালে। আগন্তুকজনে বিজুলীৰ চমকৰ মাজেৰে আগবাঢ়ি আহিল। বৰষুণৰ তলত তেওঁৰ ছালখনে প্ৰায় ভূতৰ দৰে উজ্জ্বলতা কঢ়িয়াই আনিছিল। তেওঁৰ চকুযুৰি প্ৰাচীন যেন লাগিছিল।
অমানুষিক।
আৰু তেওঁৰ ডিঙিত হাড় আৰু ৰূপেৰে খোদিত কৰা আচহুৱা অলংকাৰ ওলোমি আছিল।
এজন যক্ষ।
শিখণ্ডীৰ মনলৈ লগে লগে পুৰণি কথাবোৰ ঘূৰি আহিল।
না সম্পূৰ্ণ ঐশ্বৰিক, না মৰ্ত্যৰ।
ৰাজাসকলৰ দ্বাৰা ভয় কৰা।
ঋষিসকলৰ দ্বাৰা পৰিহাৰ কৰা।
যক্ষজনে অলপ মূৰটো হাউলাই দি ক’লে- “তুমি বহুত দুখ কঢ়িয়াই ফুৰিছা।”
তেওঁৰ কণ্ঠ শান্ত শুনা গ’ল। প্ৰায় মৃদু।
তথাপিও কিবা এটাই ভয়ানকভাৱে শক্তিশালী অনুভৱ কৰালে।
শিখণ্ডীয়ে তৰোৱালখনৰ মুঠি টান কৰি ক’লে- “তুমি কোন?”
যক্ষজনে মৃদু হাঁহি মাৰিল ক’লে- “মানুহে পাহৰি যোৱা ঠাইবোৰত নামৰ বিশেষ অর্থ নাথাকে।”
আকৌ বিজুলী চমকি উঠিল। অৰণ্যখনে যেন আগন্তুকজনৰ উপস্থিতিৰ চাৰিওফালে বেঁকা হৈ পৰিল।
শিখণ্ডীৰ চকুযুৰি ঠেক হৈ পৰিল- “তুমি ইয়াত কিয় আহিছা?”
যক্ষজনে ওচৰৰ ভাঙি যোৱা মন্দিৰটোলৈ চালে- “তুমি ইমান জোৰেৰে চিঞৰিলা যে ইয়াত থকা সকলো আত্মা সাৰ পাই উঠিল...।”
নীৰৱতা বিয়পি পৰিল।
তেওঁলোকৰ মাজত বৰষুণ অবিৰামভাৱে পৰি থাকিল।
তাৰ পিছত যক্ষজনে আকৌ ক’লে- “তুমি সুধিছিলা ভাগ্যই তোমাক কিয় সৃষ্টি কৰিছে।”
কথাখিনিয়ে গভীৰভাৱে আঘাত কৰিলে।
যক্ষজনে লাহে লাহে কাষলৈ আগবাঢ়ি আহিল- “কিন্তু হয়তো ইয়াৰ উন্নত প্ৰশ্নটো হ’ল....” তেওঁৰ প্ৰাচীন চকুযুৰি শিখণ্ডীৰ ওপৰত স্থিৰ হৈ পৰিল।- “তুমি কি হ’বলৈ ইচ্ছুক?”
অৰণ্যখন হঠাতে বেছি ঠাণ্ডা অনুভৱ হ’ল। শিখণ্ডীয়ে নিৰৱে চাই ৰ’ল। যক্ষজনৰ দৃষ্টি সাৱধানেৰে যুঁজাৰুজনৰ গাৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গ’ল।
“তুমি পৃথিৱীৰ মাজত থিয় হৈ আছা।”
তেওঁৰ কণ্ঠ শান্ত হৈ পৰিল।
“মানুহ আৰু নাৰীৰ মাজত।”
“অতীত আৰু বৰ্তমানৰ মাজত।”
“আৰু ভুক্তভোগী আৰু ধ্বংসকাৰীৰ মাজত।”
প্ৰতিটো শব্দই বেদনাদায়কভাৱে পোহৰলৈ অনা সত্য যেন অনুভৱ হৈছিল।
শিখণ্ডীৰ মুঠি অধিক টান হৈ পৰিল- “তুমি মোৰ বিষয়ে একো নাজানা।”
যক্ষজনে দুখেৰে হাঁহি মাৰিলে- “সকলো জানো।”
বিজুলীৰ আন এটা চমকে তেওঁলোকৰ চাৰিওফালে থকা ধ্বংসাৱশেষবোৰ আলোকিত কৰি তুলিলে।
“মই তোমাৰ ভিতৰত জ্বলি থকা অম্বাৰ আত্মাটো দেখা পাওঁ।”
নামটোৱে শিখণ্ডীক তৰোৱালৰ দৰে আঘাত কৰিলে।
শিখণ্ডী লগে লগেই পিছুৱাই গ’ল- “তুমি সেই নামটো কেনেকৈ জানা?”
“কিয়নো ঘৃণাই এনে চিহ্ন এৰি থৈ যায়, যাক আত্মাসকলেও দেখা পায়।”
অৰণ্যখনে আকৌ নীৰৱতা গ্ৰাস কৰিলে। তাৰ পিছত লাহে লাহে, শিখণ্ডীয়ে তৰোৱালখন তললৈ নামি দিলে।
বছৰ বছৰৰ মূৰত, ভয়, উপহাস, বা কৰুণা অবিহনে এই আত্মাৰ সন্মুখত কোনোবা থিয় হৈছিল।
কেৱল বুজাবুজি।
যক্ষজনে চিন্তাশীলভাৱে আকাশলৈ চাই ক’লে- “তুমি ভীষ্মৰ মৃত্যু বিচাৰিছা।”
শিখণ্ডীৰ চকুযুৰি কঠিন হৈ পৰিল- “হয়।”
“তেন্তে তুমি ইতিমধ্যে এটা সত্য বুজি পাইছা।”
তেওঁলোকৰ চাৰিওফালে বৰষুণজাক অলপ কোমল হৈ পৰিল।
“কিবা এটা শক্তিশালী বস্তু ধ্বংস কৰিবলৈ হ’লে, প্ৰথমে তোমাৰ নিজৰ ভিতৰৰ দুৰ্বলতাখিনি ধ্বংস কৰিব লাগিব।”
কথাষাৰে লগে লগে ক্ৰোধ জগাই তুলিলে- “দুৰ্বলতা?” শিখণ্ডীয়ে ক্ষোভিত হৈ আগবাঢ়ি আহিল- “মোৰ গোটেই জীৱনটো দুখ-কষ্টেৰে ভৰি আছিল!”
“হয়।”- যক্ষজনৰ উত্তৰটো শান্তভাৱে আহিল। “কিন্তু দুখ আৰু শক্তি একে নহয়।”
যুঁজাৰুজনে থমকি ৰ’ল।
যক্ষজনে পুনৰ ক’বলৈ ধৰিলে- “তুমি এতিয়াও নিজকে ভয় কৰা।”
শিখণ্ডীয়ে লগে লগে মুখ ঘূৰালে। কিয়নো সেয়া সঁচা আছিল।
সকলো ক্ৰোধৰ আঁৰত, সকলো প্ৰশিক্ষণৰ আঁৰত, সকলো শপতৰ আঁৰত, সেই ভয়টো এতিয়াও উজ্জীৱিত হৈ আছিল।
যক্ষজনে ক্ষতবিক্ষত আত্মাটোক নিৰৱে অধ্যয়ন কৰিলে- “তুমি জানা নেকি পৃথিৱীখনে তোমাৰ দৰে মানুহক কিয় ভয় কৰে?”
শিখণ্ডীয়ে ক’লে- “কিয়নো তেওঁলোকে বুজি নোপোৱা বস্তুটোক ঘিণ কৰে।”
“নহয়।”
যক্ষজনৰ চকুযুৰি চোকা হৈ পৰিল।
“কিয়নো যিসকল লোকে সীমাৰ মাজত বাস কৰে তেওঁলোকে প্ৰকাশ কৰে যে সেই সীমাবোৰ আচলতে কিমান ভয়ংকৰ।”
অৰণ্যখন নিৰৱ হৈ পৰিল। সেই কথাবোৰে শিখণ্ডীৰ মনৰ গভীৰতাত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
গোটেই জীৱনটোৱেই ৰাজ্যবোৰে নিশ্চিয়তা দাবী কৰিছিল।
পুৰুষ নে নাৰী!
যোদ্ধা নে ভুক্তভোগী!
ৰাজকুমাৰ নে ৰাজকুমাৰী!
যক্ষজনে লাহে লাহে কাষ চাপি আহিল- “মই তোমাক সহায় কৰিব পাৰোঁ।”
শিখণ্ডীয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে- “তাৰ মানে?”
যক্ষজনে পোনপটীয়াকৈ যুঁজাৰুজনৰ চকুত চালে- “মই তোমাক সেইটো দিব পাৰোঁ যিটো এই পৃথিৱীখনে তোমাৰ পৰা অস্বীকাৰ কৰিছিল।”
শিখ্ণ্ডীৰ হৃদস্পন্দন লগে লগে দ্ৰুত হৈ পৰিল। শিখণ্ডীয়ে যক্ষজনৰ ফালে প্ৰশ্নবোধক দৃষ্টিৰে চালে।
যক্ষজনৰ কণ্ঠ শান্ত হৈ ৰ’ল। “তুমি পৰিপূৰ্ণ হ’বলৈ বিচাৰা?”
শিখণ্ডীৰ উশাহ-নিশাহ অসমান হৈ পৰিল।
বছৰ বছৰ ধৰি উভয় জন্মৰ মাজেৰে এই আত্মাই শৰীৰ আৰু পৰিচয়ৰ মাজত অসহনীয় সংঘাত কঢ়িয়াই ফুৰিছিল। আৰু এতিয়া কোনোবাই পৰিৱৰ্তন নিজেই আগবঢ়াই দিছে...।
“কিন্তু প্ৰতিটো উপহাৰৰেই,” যক্ষজনে মৃদুভাৱে সতৰ্ক কৰি দিলে, “মূল্য থাকে...।”
আকৌ স্বৰ্গৰ মাজেৰে বজ্ৰপাত হ’ল।
শিখণ্ডীয়ে প্ৰাচীন আত্মাটোলৈ চাই প্ৰশ্নকৰিলে- “তুমি মোক কিয় সহায় কৰিবা?”
প্ৰথমবাৰৰ বাবে, যক্ষজনৰ মুখত দুখ ফুটি উঠিল। “কিয়নো ময়ো জানো সাধাৰণ মানুহৰ পৃথিৱীৰ বাহিৰত বাস কৰাৰ অৰ্থ কি।”
উত্তৰটো সৎ যেন অনুভৱ হ’ল।
যক্ষজনে লাহেকৈ হাতখন আগবঢ়াই দিলে- “যদি তুমি মোৰ সহায় গ্ৰহণ কৰা, তেন্তে তোমাৰ ভাগ্য চিৰদিনৰ বাবে সলনি হৈ যাব।”
বৰষুণজাক আকৌ অধিক জোৰেৰে পৰিবলৈ ধৰিল।
শিখণ্ডীয়ে ভঙা মন্দিৰটোলৈ চালে। পৃথিৱীত সিচৰতি হৈ থকা শিলৰ ভাঙি যোৱা টুকুৰাবোৰলৈ চালে। তাৰ পিছত ভিতৰলৈ চালে। ভিতৰৰ ভাঙি যোৱা টুকুৰাবোৰলৈ। স্মৃতিবোৰ হিংস্ৰভাৱে ঘূৰি আহিল। সকলোৰে ওপৰত অস্পৃশ্য হৈ থিয় হৈ থকা ভীষ্ম। ঘৃণা আকৌ উথলি উঠিল।
“নহয়।”
এই জীৱনটো আগৰদৰে অসহায়ভাৱে শেষ নহ’ব।
শিখণ্ডীয়ে লাহেকৈ যক্ষজনলৈ ঘূৰি চালে- “মই কি কৰিব লাগিব?”
“তুমি যিজন আছিলা তাক সমৰ্পণ কৰিব লাগিব।”
বতাহজাক অৰণ্যৰ মাজেৰে হিংস্ৰভাৱে গৰজি উঠিল।
আৰু ক’ৰবাত দূৰত.... ভাগ্য আকৌ সলনি হ’বলৈ আগবাঢ়িল...।
আগলৈ.....