Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী//অধ্যায়-২// যাক কোনো ৰাজ্যই বিচৰা নাছিল
শাল্বৰ ৰাজ্যৰ বিশাল দুৱাৰমুখ তাইৰ সন্মুখত দেখা দিলে। ভীষ্মৰ ধ্বজা দেখি প্ৰাচীৰৰ ওপৰত থকা সৈনিকসকল আতংকিত হৈ পৰিল। দুৱাৰ তৎক্ষণাত খোলা হ’ল। কোনোৱে তেওঁক বাধা দিবলৈ সাহস নকৰিলে।
উপন্যাসSPIRITUALITY
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
6/27/20261 min read
হস্তিনাপুৰলৈ যোৱা যাত্ৰা যেন অন্তহীন আছিল। ভীষ্মৰ বগা ঘোঁৰাবোৰৰ আঁৰত ধূলিৰ ধুমুহা সৃষ্টি হৈছিল। আৰু ৰাজকীয় ৰথখন অৰণ্য, নদী আৰু গাঁও পাৰ হৈ দ্ৰুতগতিত আগুৱাই গৈছিল। ৰথৰ ভিতৰত নিস্তব্ধতাই সকলোকে যেন চেপি ধৰিছিল। অম্বিকা আৰু অম্বালিকা ভয়ে ভয়ে বহি আছিল, ভীষ্মৰ ফালে চাবলৈও তেওঁলোকৰ সাহস হোৱা নাছিল।
কিন্তু অম্বা নিৰৱ হৈ থাকিব নোৱাৰিলে। আৰু নহয়। তাইৰ বুকুত জুইৰ দৰে জ্বলি থকা খঙৰ বাবে তাইৰ হাত দুখন মুঠি হৈ পৰিছিল।
“আপোনাৰ কোনো অধিকাৰ নাছিল।” তাই শীতল কণ্ঠেৰে ক’লে।
ভীষ্মই একো উত্তৰ নিদিলে। অম্বাই অবিশ্বাসত তেওঁৰ ফালে চালে।
“আপুনি এখন সয়ম্বৰ সভাত আক্ৰমণ কৰিলে।”
নিস্তব্ধতা। এইবাৰো অম্বাৰ কথাত একো উত্তৰ নিদিলে ভীষ্মই।
“আপুনি আৰ্যাৱৰ্তৰ ৰজাসকলক অপমানিত কৰিছিল।”
একো নাই।
“আপুনি মোৰ জীৱন ধ্বংস কৰি দিলে।”-অম্বাই খঙত কলে...। আৰু ভীষ্ম যিমেই মৌণ থাকিলে সিমানেই অম্বাৰ খং বাঢ়ি যাবলৈ ধৰিলে।
“যিজন ব্যক্তিয়ে ধৰ্মৰ কথা কয়, তেওঁ কেনেকৈ অধৰ্ম কৰিব পাৰে?”
ভীষ্মই অম্বাৰ ফালে চালে। কিন্তু এইবাৰো ভীষ্ম উত্তৰ বিহিন হৈ বহু সময় ৰল আৰু শেষত উত্তৰ দিলে।
“এজন ক্ষত্ৰিয়ৰ শক্তিৰ দ্বাৰা কইনা জয় কৰাৰ অধিকাৰ আছে।”
ভীষ্মৰ উত্তৰত অম্বাই হাঁহিলে।
“শক্তি?”
তাইৰ চকু ক্ৰোধত ভৰি পৰিল।
“আপুনি ইয়াক শক্তি বুলি কয়? আপুনি এটা পবিত্ৰ অনুষ্ঠানত নিৰস্ত্ৰ অতিথিসকলক আক্ৰমণ কৰিছিল।”
ভীষ্মই একো উত্তৰ নিদি দূৰৈৰ পথৰ ফালে চালে। আৰু ক’লে- “হস্তিনাপুৰৰ সিংহাসনৰ বাবে ৰাণীৰ প্ৰয়োজন আছিল।”
“আৰু তাৰ বাবে, মোৰ পচন্দৰ কোনো মূল্য নাছিল?” অম্বাই তিক্ত কণ্ঠেৰে ক’লে।
ভীষ্মই একো নক’লে।
সেই নিস্তব্ধতাই তাইক যিকোনো অপমানতকৈ বেছি আঘাত কৰিলে। কাৰণ তেওঁৰ বাবে… তাইৰ দুখৰ কোনো অৰ্থই নাছিল।
প্ৰহৰ পাৰ হৈ গ’ল। হস্তিনাপুৰৰ দিশে যাত্ৰা কৰা ৰথখনৰ সৈতে আকাশ লাহে লাহে আন্ধাৰ হৈ আহিল।
তেতিয়া হঠাত অম্বাই আকৌ ক’লে।— “আপুনি এটা কথা জনা উচিত।”
ভীষ্মই তাইৰ ফালে চালে।
অম্বাই সাহস গোটোৱালে। ভয়ৰ আগতেই তাই ক’লে— “মই মোৰ হৃদয়ত ৰজা শাল্বক ইতিমধ্যে স্বামী হিচাপে বাছি লৈছিলোঁ।”
বতাহজাক যেন থমকি ৰ’ল।
অম্বিকা আৰু অম্বালিকা আচৰিত হৈ তাইৰ ফালে চালে।
ভীষ্মৰ মুখৰ প্ৰকাশ প্ৰথমবাৰৰ বাবে অলপ সলনি হ’ল।
“তেওঁ আৰু মই দুয়োৱে দুয়োকে ভাল পাওঁ,” অম্বাই ক’লে। “মই তেওঁৰ ডিঙিত মালা পিন্ধাব বিচাৰিছিলোঁ।”
নিস্তব্ধতা।
দীঘল।
গধুৰ।
তাৰপাছত ভীষ্মই লাহে লাহে চকু মুদিলে। আৰু মৃদু স্বৰত ক’লে— “যদি সেয়া সঁচা হয়, তেন্তে তোমাক বিয়াত বাধ্য কৰোৱা নহ’ব।”
অম্বা বিভ্ৰান্ত হৈ তেওঁৰ ফালে চালে।
ভীষ্মই ৰথৰ দিশ সলনি কৰিলে। ঘোঁৰাবোৰ ততালিকে ঘুৰিল।
“আমি শাল্বৰ ৰাজ্যলৈ যাম।”
অম্বাই নিজৰ কাণক বিশ্বাস কৰিব নোৱাৰিলে। সয়ম্বৰৰ পাছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে তাইৰ মনত আশাৰ সঞ্চাৰ হ’ল। হয়তো সকলো ঠিক হ’ব পাৰে। হয়তো ভাগ্যই তাইক সম্পূৰ্ণৰূপে ত্যাগ কৰা নাই।
শাল্বৰ ৰাজ্যৰ বিশাল দুৱাৰমুখ তাইৰ সন্মুখত দেখা দিলে। ভীষ্মৰ ধ্বজা দেখি প্ৰাচীৰৰ ওপৰত থকা সৈনিকসকল আতংকিত হৈ পৰিল। দুৱাৰ তৎক্ষণাত খোলা হ’ল। কোনোৱে তেওঁক বাধা দিবলৈ সাহস নকৰিলে।
শাল্বৰ ৰাজসভাত ভীষ্মৰ প্ৰৱেশৰ লগে লগে এক ভয়ংকৰ নিস্তব্ধতাই বিৰাজ কৰিলে। সভাৰ শেষত ৰজা শাল্ব নিজে বহি আছিল। আঘাতপ্ৰাপ্ত। ভীষ্মক দেখাৰ লগে লগে তেওঁৰ মুখখন ক’লা পৰি গ’ল।
কিন্তু যেতিয়া তেওঁৰ চকুৱে অম্বাক দেখা পালে, তেতিয়া তেওঁৰ হৃদয়ত খঙৰ ঠাইত বেদনাই ঠাই ল’লে।
অম্বা তৎক্ষণাত আগবাঢ়ি গ’ল।
“শাল্ব—”
ভীষ্মই হাত দাঙি ঘোষণা কৰিলে— “তাই তোমাৰ।”
গোটেই সভাই থমকি ৰ’ল।
“সয়ম্বৰৰ আগতে তাই তোমাক ভাল পাইছিল। মই এই কথা নাজানিছিলোঁ। সেয়ে মই তাইক সন্মানসহকাৰে ওভতাই আনিছোঁ।” —ভীষ্মই ক’লে।
অম্বাৰ চকু সকাহৰ চকুপানীৰে ভৰি পৰিল।
হয়।
শেষ হ’ল।
দুঃস্বপ্নটো অৱশেষত শেষ হৈছে।
তাই লাহে লাহে শাল্বৰ ফালে খোজ ল’লে। প্ৰতিটো খোজতে তাই মুক্ত যেন অনুভৱ কৰিলে।
কিন্তু শাল্ব লৰচৰ নকৰিলে। তেওঁৰ চকু তাইৰ ওপৰত নিৱদ্ধ হৈ ৰ’ল। শীতল। অনিশ্চিত। সন্দেহজনক।
অম্বা ৰৈ গ’ল। কিবা এটা ভুল যেন লাগিল।
“শাল্ব…” তাই মৃদু স্বৰত মাত দিলে।
ৰজাজন অৱশেষত সিংহাসনৰ পৰা উঠিল।
“আন এজন পুৰুষে তোমাক সয়ম্বৰৰ পৰা অপহৰণ কৰি লৈ গৈছিল।” শাল্বই শান্তভাৱে ক’লে।
অম্বাৰ বুকু কঁপি উঠিল।
“কিন্তু মই তেওঁক কেতিয়াও গ্ৰহণ কৰা নাছিলোঁ,” তাই লগে লগে উত্তৰ দিলে। “মোৰ হৃদয় কেৱল তোমাৰ।”
সভাই নিৰৱে চাই আছিল। শাল্ব সিংহাসনৰ পৰা তাইৰ ফালে নামি আহিল।
“তুমি ভীষ্মৰ ৰথত আছিলা।”
“হয়, কিন্তু....”
“তুমি তেওঁৰ কাষত যাত্ৰা কৰিছিলা।”
“মই বাধ্য হৈছিলো।”
“তুমি আন এজন পুৰুষৰ ৰাজ্যত প্ৰৱেশ কৰিছিলা।”
অম্বাই অবিশ্বাসত তেওঁৰ ফালে চালে। ভয় লাহে লাহে তাইৰ বুকুত বিয়পি পৰিল।
নাই।
নাই…
তেওঁতো নহয়।
“তুমি ভাবিছা নেকি মই এইটো বিচাৰিছিলোঁ?” তাই কাতৰ হৈ ৃ৮ সুধিলে।
শাল্বে আনফালে চালে।
“আৰ্যাৱৰ্তৰ চকুৰ সন্মুখত তোমাক জয় কৰা হৈছিল।”
অম্বাৰ কণ্ঠস্বৰ কঁপি উঠিল।
“মই প্ৰতিটো মুহূৰ্ততে তেওঁৰ সৈতে যুঁজিছিলোঁ। আৰু মোৰ হৃদয়ত কেৱল তুমি আছা।”
“কিন্তু পৃথিৱীয়ে তোমাৰ হৃদয়, তোমাৰ যুঁজ দেখা নাপালে,” শাল্বে শীতলভাৱে উত্তৰ দিলে। “পৃথিৱীয়ে দেখিছিল ভীষ্মই তোমাক লৈ গৈছিল।”
সেই কথাবোৰে তাইৰ ভিতৰত কিবা এটা যেন ভাঙি পেলালে।
“তুমি মোক চিনি পোৱা,” তাই শান্ত ভাৱে ক’লে— “তুমি জানা মই কোন?”
শাল্বৰ মুখখন যন্ত্ৰণাদায়কভাৱে কঠিন হৈ পৰিল।
“মই জানো পৃথিৱীয়ে কি ক’ব।”
অম্বাৰ আঁঠু দুখন দুৰ্বল হৈ পৰিল। ৰাজসভা নিস্তব্ধ হৈ থাকিল। কোনেও তাইক সমৰ্থন নকৰিলে। কোনেও একো নক’লে। কাৰণ সকলোৱে ৰাজ্যৰ সেই নিষ্ঠুৰ সত্যটো বুজি পাইছিল: এজনী নাৰীৰ সতীত্ব তাইৰ সত্যতকৈ বেছি গুৰুত্বপূৰ্ণ আছিল।
“শাল্ব…” তাই আকৌ ক’লে, তাইৰ চকুত চকু পানী। “অনুগ্ৰহ কৰি....”
তাইৰ কথাত শাল্ব পিছোৱাই গ’ল...।
“মই তোমাক গ্ৰহণ কৰিব নোৱাৰোঁ।”
কথাবোৰে অস্ত্ৰতকৈ বেছি জোৰত আঘাত কৰিলে।
অম্বাৰ উশাহ বন্ধ হৈ গ’ল। কেইমুহূৰ্তমানৰ বাবে তাই বুজিবই নোৱাৰিলে যে তাই কি শুনিলে।
তাৰপাছত লাহে লাহে… বাস্তৱে তাইক চেপিবলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
ভীষ্মই তাইৰ ভৱিষ্যত কাঢ়ি লৈছিল। আৰু এতিয়া তাই যাক ভাল পাইছিল, তেওঁ তাইতকৈ বেছি সমাজক বেছি ভয় কৰিছিল।
তাইৰ গালৰে চকু পানী বাগৰি পৰিল। দুৰ্বল চকু পানী নহয়। জ্বলাময় চকু পানী। অপমানৰ পৰা জন্মী চকু পানী।
ভীষ্মই পিছফালৰ পৰা সকলো নিৰৱে চাই আছিল।
অম্বাই হঠাত তেওঁৰ ফালে ঘুৰিল। প্ৰথমবাৰৰ বাবে তাইৰ চকুত প্ৰকৃত ঘৃণা দেখা দিলে।
এই মানুহজন।
এই মানুহজনে সকলো শেষ কৰি পেলালে। যদি তেওঁ সয়ম্বৰত প্ৰৱেশ নকৰিলেহেঁতেন…, তেন্তে একোৱেই নহ’লহেঁতেন।
তাই শেষবাৰৰ বাবে শাল্বৰ ফালে চালে।
“কোৱা,” তাই ভঙা কণ্ঠেৰে সুধিলে, “যদি ভীষ্মই মোক লৈ নগ’লহেঁতেন…, তুমি কি মোক তেতিয়াও ভাল পালাহেঁতেন?”
শাল্বে চকু মুদিলে। কিন্তু তেওঁ উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে।
সেই নিস্তব্ধতাই তাইৰ উত্তৰ হৈ পৰিল।
অম্বাই লাহে লাহে চকু পানী মচি পেলালে। যেতিয়া তাই আকৌ ক’লে, তাইৰ কণ্ঠস্বৰ কোমল নাছিল। সেয়া ভয়ংকৰ শুনা গৈছিল।
“মই এতিয়া বুজিছোঁ।”
কোনো এজনেও উত্তৰ নিদিলে।
অম্বাই সভাত উপস্থিত থকা ৰজাসকল, মন্ত্ৰীসকল আৰু যোদ্ধাসকলৰ ফালে চালে। সকলো শক্তিশালী পুৰুষ। সকলো কাপুৰুষ।
তাৰপাছত তাই দূৰলৈ চকু থৰ কৰি ভীষ্মৰ কাষত ৰৈ ক’লে—
“ভীষ্ম, আপুনি ধৰ্মৰ কথা কয়, তথাপি আপুনি য’তেই খোজ পেলায়, তাতেই ধ্বংসই পূষা মেলিবলৈ লয়।”
ভীষ্ম নিৰৱ হৈ থাকিল। কিন্তু তেওঁৰ ভিতৰত কিবা এটা লৰচৰ কৰিলে। হয়তো অনুশোচনা। হয়তো আক্ষেপ। অথবা হয়তো ভাগ্যৰ প্ৰথম ছাঁ।
অম্বা লাহে লাহে পিছোৱাই আহিল। গৃহহীন। পৰিত্যক্ত। ধ্বংসপ্ৰাপ্ত। এতিয়া কোনো ৰাজ্যই তাইক বিচৰা নাছিল। কাশীয়েও নহয়। হস্তিনাপুৰেও নহয়। শাল্বেও নহয়।
সেই নাৰীগৰাকী যি এদিন ৰজাসকলৰ আকাংক্ষিত আছিল, তেওঁ এতিয়া এনে এটা বোজা হৈ পৰিল যাক কোনো সিংহাসনে গ্ৰহণ কৰিবলৈ সাজু নাছিল।
আৰু তাই যেতিয়া অকলে শাল্বৰ প্ৰাসাদৰ পৰা বাহিৰলৈ ওলাই আহিল…, তাইৰ বুকুত থকা জুইকুৰাই দুখতকৈ বহু বেছি ভয়ংকৰ কিবা এটাৰ ৰূপ ল’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে।
প্ৰতিশোধ।
আগলৈ......