Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী//অধ্যায় ৪// গুৰু আৰু শিষ্য
ধুমুহাৰ দৰে আন্ধাৰ আকাশৰ তলত তেওঁলোকৰ যুগৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বীৰসকলৰ যুঁজ আৰম্ভ হ’ল আৰু অৰণ্যখন বিশৃংখল হৈ পৰিল।
উপন্যাসSPIRITUALITY
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
6/29/20261 min read
মহেন্দ্ৰ পৰ্বতৰ শৃংগসমূহ ধূসৰ পুৱাৰ আকাশৰ তলত নিস্তব্ধ হৈ থিয় দি আছিল। অৰণ্যৰ মাজেৰে শীতল বতাহ বৈ আছিল আৰু জলপ্ৰপাতৰ শব্দই প্ৰাচীন দেৱতাসকলৰ মাতৰ দৰে ক’লা শিলৰ বুকুত শব্দ আছিল। মহাবীৰ ঋষি পৰশুৰামৰ সন্মুখত অম্বা মূৰ দোঁৱাই আঁঠু লৈ বহি আছিল।
তাই অহাৰ বহু দিন পাৰ হৈ গ’ল। তথাপি পৰশুৰামে খুব কমহে কথা কৈছিল। তেওঁ তাইক পৰ্যবেক্ষণ কৰি আছিল। তাইৰ পৰীক্ষা লৈছিল। তাইৰ আত্মাৰ ভিতৰত জ্বলি থকা জুইৰ জোখ লৈছিল। প্ৰতি পুৱা তাই জলপ্ৰপাতৰ কাষত অপেক্ষা কৰিছিল, য’ত ঋষিজনে সম্পূৰ্ণ নিৰৱে ধ্যান কৰিছিল। প্ৰতি নিশা তাই কোনো অভিযোগ অবিহনে শীতল পৃথিৱীত শুব লগা হৈছিল।
আৰু প্ৰতিদিনে...
তাইৰ ঘৃণা আৰু অধিক চোকা হৈ পৰিছিল। অৱশেষত, সপ্তম দিনা পুৱা পৰশুৰামে চকু মেলি কথা ক’লে- “তুমি এতিয়াও ইয়াত আছা?”
অম্বাই লগে লগে মূৰ তুলি চালে।
“মই ন্যায় নোপোৱালৈকে ইয়াতে থাকিম।”
পৰশুৰামে তাইক সাৱধানে পৰীক্ষা কৰিলে।
“ন্যায়,” তেওঁ লাহে লাহে পুনৰাবৃত্তি কৰিলে। “নে প্ৰতিশোধ?”
এইবাৰ অম্বাই অকণো দ্বিধা নকৰিলে।
“দুয়োটাই।”
পৰুশুৰাম লাহেকৈ থিয় হ’ল। তেওঁৰ চাৰিওফালৰ বতাহো যেন গধুৰ হৈ পৰিল। তেওঁ কোনো সাধাৰণ মানুহ নাছিল। তেওঁ আছিল ৰজাসকলৰ ধ্বংসকাৰী। বীৰসকলৰ সন্ত্ৰাস।
যিজন মানুহে এদিন সমগ্ৰ পৃথিৱীক ক্ষত্ৰিয়ৰ তেজত ডুবাই পেলাইছিল। আৰু আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা হ’ল..., তেওঁ আছিল ভীষ্মৰ গুৰু।
“মোক সকলো কথা স্পষ্টকৈ কোৱা।”-পৰশুৰামে আদেশ দিলে।
অম্বাই কেইবা ঘণ্টাজুৰি কথা ক’লে।
তাই তেওঁক সয়ম্বৰৰ কথা ক’লে।
হৰণৰ কথা।
অপমানৰ কথা।
শাল্বৰ প্ৰত্যাখ্যানৰ কথা।
তাইৰ জীৱন ধ্বংস হোৱাৰ কথা।
পৰশুৰামে কোনো বাধা নিদিয়াকৈ শুনি থাকিল। কিন্তু তাই কোৱা শেষ কৰাৰ পিছত, তেওঁ বহু সময় নিৰৱ হৈ ৰ’ল।
অৱশেষত তেওঁ সুধিলে- “ভীষ্মই তোমাক অপমানজনকভাৱে স্পৰ্শ কৰিছিল নেকি?”
“নাই।”
“তেওঁ তোমাক বলপূৰ্বক বিবাহ কৰাইছিল নেকি?”
“নাই।”
“তেওঁ জনা-বুজাই তোমাক শাল্বৰ পৰা পৃথক কৰিছিল নেকি?”
অম্বাই দ্বিধা কৰিলে।
“নাই...”
পৰশুৰামে অলপ সময়ৰ বাবে চকু মুদিলে।
“দোষটো জটিল।” পৰুশুৰামে শান্ত ভাৱে ক’লে।
অম্বাৰ মনত ভয় জাগি উঠিল। তেওঁ তাইক প্ৰত্যাখ্যান কৰিব নেকি? আন এজন শক্তিশালী পুৰুষে তাইৰ দুখৰ কোনো মূল্য নাই বুলি সিদ্ধান্ত ল’ব নেকি? কিন্তু তেতিয়া পৰশুৰামে পোনে পোনে তাইৰ চকুলৈ চালে।
“তথাপি ভীষ্মৰ কাৰ্যৰ বাবেই তোমাৰ জীৱন ধ্বংস হৈছে।”
অম্বাৰ উশাহ কঁপিবলৈ ধৰিলে।
“হয়।”
পৰশুৰামে লাহে লাহে নিজৰ কুঠাৰখন তুলি ল’লে।
“আৰু এজন বীৰে নিজৰ কাৰ্যৰ বাবে হোৱা ধ্বংসৰ উত্তৰ দিবই লাগিব।”
বহু দিনৰ পাছত যেন অম্বাই সকাহ অনুভৱ কৰিলে।
পৰশুৰামে পৰ্বতৰ ফালে ঘূৰিল।
“মই ভীষ্মক মাতিম।”
বহু দূৰত হস্তিনাপুৰত, ৰাজপ্ৰাসাদৰ মাজেৰে শংখধ্বনি প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
বিশাল সভাত, ভীষ্মই সিংহাসনৰ কাষত ৰাজ্যৰ বিষয়-ববীয়াসকলৰ লগত আলোচনা কৰি আছিল, তেতিয়াই এজন প্ৰেৰক দৌৰি সভাগৃহত সোমাল।
ভয়ভীত।
উশাহ ল’বলৈ কষ্ট হৈছিল।
“মহাৰাজ...!”
ভীষ্মই শান্তভাৱে ঘূৰি চালে।
“কি হৈছে?”
“ভগৱান পৰশুৰামে আপোনাক মাতিছে।”
গোটেই সভাগৃহ নিস্তব্ধ হৈ পৰিল। আনকি মন্ত্ৰীসকলেও ভয়াতুৰ দৃষ্টিৰে এজনে আনজনৰ ফালে চালে। কাৰণ সকলোৱে বুজি পাইছিল ইয়াৰ অৰ্থ কি। পৰশুৰামে কোনো কাৰণ অবিহনে মানুহক নামাতে। ভীষ্মৰ মুখমণ্ডল অলপ ক’লা পৰি গ’ল।
“কিয়?”
প্ৰেৰকজনে ভয়ে ভয়ে ক’লে- “অম্বা নামৰ এগৰাকী নাৰীয়ে ন্যায় বিচাৰিছে।”
সভাগৃহ নিস্তব্ধ হৈ পৰিল। ভীষ্মই লাহে লাহে চকু মুদিলে।
অৰ্থাৎ।
শেষত এয়াই হ’ল।
কেইদিনমানৰ পিছত, ভীষ্ম মহেন্দ্ৰ পৰ্বতৰ অৰণ্যত উপস্থিত হ’ল। উপত্যকাত প্ৰৱেশ কৰাৰ লগে লগে তেওঁৰ সৈতে অহা সৈনিকসকল ৰৈ গ’ল। তেওঁলোকৰ মুখত ভয় ফুটি উঠিল। গুৰু আৰু শিষ্যৰ মাজত থিয় হ’বলৈ কোনেও ইচ্ছা নকৰিলে। জলপ্ৰপাতৰ কাষত পৰশুৰাম থিয় হৈ আছিল।
আৰু তেওঁৰ পিছত...
অম্বা।
ভীষ্মক পুনৰ দেখা লগে লগে অম্বাৰ বুকুৰ ভিতৰৰ খঙ অগ্নিশিখাৰ দৰে জ্বলি উঠিল।
কিন্তু ভীষ্ম শান্ত হৈ থাকিল।
তেওঁ আগবাঢ়ি আহি সন্মানসহকাৰে মূৰ দোৱালে।
“গুৰুদেৱ।”
পৰশুৰামৰ মুখখন শীতল হৈ থাকিল।
“তুমি জানা মই তোমাক কিয় মাতিছোঁ?”
“হয়।”
“তেনেহ’লে মোক উত্তৰ দিয়া।”
পৰশুৰামৰ মাত পৰ্বতত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
“তোমাৰ কাৰ্যই এই নাৰীগৰাকীৰ জীৱন ধ্বংস কৰিছে নেকি?”
ভীষ্ম কেইমুহূৰ্তমান নিৰৱ হৈ থাকিল।
তাৰপাছত তেওঁ সততাৰে উত্তৰ দিলে।
“হয়।”
অম্বাৰ চকু অলপ ডাঙৰ হ’ল।
তাই অজুহাতৰ আশা কৰিছিল।
সত্যৰ নহয়।
পৰশুৰামে পুনৰ ক’লে।
“তেন্তে তাইক বিবাহ কৰা।”
কথাষাৰে উপত্যকাটো কঁপাই তুলিলে।
ভীষ্মই লগে লগে মূৰ তুলি চালে।
“সেয়া সম্ভৱ নহয়।”
“সম্ভৱ নহয়?” পৰশুৰামৰ চকু ভয়ংকৰভাৱে সংকুচিত হ’ল। “নে নকৰা?”
ভীষ্ম দৃঢ় হৈ থিয় হ’ল।
“মই শপত খাইছিলোঁ যে মই চিৰকাল অবিবাহিত হৈ থাকিম।”
তেওঁৰ মাতত গভীৰ দৃঢ়তা আছিল।
“মোৰ জীৱন হস্তিনাপুৰৰ সিংহাসনৰ বাবে সমৰ্পিত।”
অম্বা খঙেৰে আগবাঢ়ি আহিল।
“আৰু মোৰ জীৱনৰ কি হ’ব?”
ভীষ্মই তাইৰ ফালে চালে।
কাশীৰ সেই ঘতনাৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে, তেওঁৰ চকুত মানৱীয় কিবা এটা দেখা গ’ল।
অনুশোচনা।
“মই তোমাৰ ওপৰত এই দুখ জাপি দিবলৈ বিচৰা নাছিলোঁ।”
“কিন্তু আপুনিয়েই সেই কাৰণ!”
তাইৰ চিঞৰ পৰ্বতত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
“আপুনি মোৰ ভৱিষ্যত কাঢ়ি ল’লে!”
ভীষ্ম নিৰৱ হৈ থাকিল।
অম্বাৰ গোটেই শৰীৰ খঙত কঁপিবলৈ ধৰিলে।
“আপুনি মোক ধ্বংস কৰিলে..., আৰু এতিয়া শপতৰ আঁৰ লৈ লুকাইছে আপুনি?”
পৰশুৰামৰ দৃষ্টিভংগী কঠিন হৈ পৰিল।
“ভীষ্ম,” তেওঁ সতৰ্ক কৰি দিলে, “যি শপতে নিৰপৰাধীৰ জীৱন ধ্বংস কৰে, সেয়া ধৰ্ম নহয়, অহংকাৰহে।”
কিন্তু ভীষ্ম নৰ’ল।
“যদি মোৰ শপত ৰক্ষাই অহংকাৰ হয়,” তেওঁ শান্তভাৱে ক’লে, “তেন্তে মই সেই পাপ গ্ৰহণ কৰিলোঁ।”
অম্বাই অবিশ্বাসৰে তেওঁৰ ফালে চাই থাকিল।
এই মানুহজনে সকলো ত্যাগ কৰিব। আনকি আন এজন মানুহৰ জীৱনো। কেৱল তেওঁৰ প্ৰতিজ্ঞাৰ বাবে।
পৰশুৰামে লাহে লাহে নিজৰ কুঠাৰখন তুলি ল’লে।
পৰ্বত কঁপি উঠিল।
“তুমি মোক আন কোনো বিকল্প দিয়া নাই।”
উপত্যকাৰ মাজেৰে বতাহ জোৰেৰে গৰ্জন কৰি উঠিল। গছৰ পৰা চৰাইবোৰ উৰি গ’ল। আনকি আকাশখনো অন্ধকাৰ হৈ পৰিল। ভীষ্মই লগে লগে বুজি পালে। তেওঁৰ নিজৰ গুৰু যুদ্ধৰ বাবে প্ৰস্তুত হৈছে।
তথাপিও...,
তেওঁ শান্তভাৱে নিজৰ ধনুখন ল’লে।
“মই আপোনাৰ লগত যুদ্ধ কৰিবলৈ নিবিচাৰোঁ, গুৰুদেৱ।”
পৰশুৰামৰ চকু জুইৰ দৰে জ্বলি উঠিল।
“তেন্তে তোমাৰ অহংকাৰ এৰি দিয়া।”
ভীষ্মই তেওঁৰ অস্ত্ৰ তুলিলে।
“মই নোৱাৰোঁ।”
আৰু সেই ভয়ংকৰ মুহূৰ্তত...,
গুৰু আৰু শিষ্য এজনে আনজনক ধ্বংস কৰিবলৈ প্ৰস্তুত হ’ল। অম্বাই নিৰৱে চাই থাকিল। প্ৰথমে, তাইৰ হৃদয়ত সন্তুষ্টিৰ ভাব আহিল।
হয়।
যুদ্ধ কৰক।
প্ৰয়োজন হ’লে পৃথিৱীখন তেজত ডুবাই দিয়ক।
কিন্তু গভীৰৰ পৰা...
আন এটা আৱেগ লাহে লাহে দেখা দিলে।
ভয়।
কাৰণ তাই এটা ভয়ংকৰ কথা অনুভৱ কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল। ঘৃণা এতিয়া যুক্তিৰ পৰা অধিক শক্তিশালী হৈ পৰিছে। প্ৰথম কাঁড়ডাল নিক্ষেপ হ’ল।
বিজুলীৰ দৰে।
ধুমুহাৰ দৰে আন্ধাৰ আকাশৰ তলত তেওঁলোকৰ যুগৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বীৰসকলৰ যুঁজ আৰম্ভ হ’ল আৰু অৰণ্যখন বিশৃংখল হৈ পৰিল।
তেওঁলোকৰ শক্তিৰ তলত পৃথিৱী কঁপি উঠিল। নদী কঁপি উঠিল। গছবোৰ ভাঙি পৰিল। ঐশ্বৰিক অস্ত্ৰৰ শব্দই পৰ্বতত দেৱতাসকলৰ ক্ৰোধৰ দৰে প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। দিনৰ পিছত দিন যুদ্ধ চলি থাকিল।
কোনো বীৰ পৰাজিত নহ’ল। কোনেও আত্মসমৰ্পণ নকৰিলে। গোটেই পৃথিৱীখন যেন দুটা অদম্য শক্তিৰ মাজত আৱদ্ধ হৈ পৰিল। আৰু এই সকলোবোৰ অম্বাই চাই থাকিল।
অপেক্ষা কৰি।
প্ৰাৰ্থনা কৰি।
জ্বলি থাকি।
কিন্তু যুঁজ যিমানেই দীঘলীয়া হৈ পৰিল, সিমানেই এক ভয়ংকৰ সত্য তাইৰ চকুৰ আগত ধৰা দিলে।
মহাপৰাক্ৰমী পৰশুৰামেও ভীষ্মক পৰাস্ত কৰিব পৰা নাই। যিজন মানুহক তাই ঘৃণা কৰে, তেওঁ যেন অজেয়। তাইৰ হতাশা পুনৰ ঘূৰি আহিল। কাৰণ যদি ভীষ্মক এতিয়া পৰাস্ত কৰিব পৰা নাযায়..., তেন্তে পৃথিৱীৰ কোনোৱেই কেতিয়াও তেওঁক ধ্বংস কৰিব নোৱাৰিব।