Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী // অধ্যায় ৭ // ভৱিষ্যদ্বাণীৰ সন্তান
"যদি দেৱতাসকলে সঁচাকৈয়ে এই শিশুটিক কোনো উদ্দেশ্যৰ বাবে পঠিয়াইছে..., তেন্তে মই ভাগ্যৰ বিৰুদ্ধে থিয় নিদিওঁ।"
উপন্যাসSPIRITUALITY
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
7/2/20261 min read
বছৰ বাগৰি গ’ল। মহাকালৰ মহানদীখনে নিৰ্দয়ভাৱে সমগ্ৰ পৃথিৱীক আগুৱাই লৈ যোৱাৰ সময়তে আৰ্যাৱৰ্তত বহু সাম্ৰাজ্যৰ উত্থান-পতন ঘটিল। কিন্তু কিছুমান প্ৰতিশ্ৰুতি সময়ৰ সোঁতত ম্লান হৈ যোৱা নাছিল। কিছুমান ঘৃণা মৃত্যুৰ পিছতো জীয়াই আছিল।
হস্তিনাপুৰৰ পৰা বহুত দূৰত, পাঞ্চালৰ শক্তিশালী ৰাজ্যৰ ৰজা দ্ৰুপদ এটা অন্ধকাৰ মন্দিৰৰ কোঠাৰ ভিতৰত অকলে থিয় হৈ আছিল। বাহিৰত প্ৰচণ্ড বৰষুণ হৈছিল আৰু ভগৱানৰ মূৰ্তিৰ সন্মুখত পবিত্ৰ জুই জ্বলি আছিল। দ্ৰুপদৰ মুখখন ভাগৰুৱা দেখা গৈছিল। বছৰ বছৰ ধৰি তেওঁ কেৱল এটা বস্তুৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিছিল— এজন উত্তৰাধিকাৰী। পাঞ্চালক ৰক্ষা কৰিব পৰা আৰু শত্ৰুক ধ্বংস কৰিব পৰা এজন শক্তিশালী সন্তান।
কিন্তু নিয়তি আছিল মৌন। ৰাজকীয় পুৰোহিতসকলে নিজৰ মাজতে ফুচফুচাই কথা পাতিছিল। কোনোবাই বিশ্বাস কৰিছিল যে ৰাজ্যখন অভিশপ্ত আছিল, কোনোবাই ভয় কৰিছিল যে ৰাজবংশ শেষ হৈ যাব আৰু আন কোনোবাই দাবী কৰিছিল যে দেৱতাসকলে কিবা এটালৈ অপেক্ষা কৰি আছিল। বা কাৰোবালৈ।
সেই নিশা, যেতিয়া বজ্ৰপাতে ৰাজপ্ৰসাদৰ দেৱালবোৰ কঁপাই তুলিছিল, প্ৰধান পুৰোহিতে ভয়-ভয়কৈ দ্ৰুপদৰ ওচৰলৈ চাপি আহিল।
"মহাৰাজ," তেওঁ ফুচফুচাই ক’লে, "ৰাণীৰ প্ৰসৱ বেদনা আৰম্ভ হৈছে।"
দ্ৰুপদ লগে লগে ঘূৰি বহিল। তেওঁৰ হৃদস্পন্দন দ্ৰুত হৈ পৰিল। অৱশেষত!
ৰজাই ৰাজপ্ৰসাদৰ কৰিডৰেৰে খৰখেদাকৈ খোজ ল’লে। চাৰিওফালে দাস-দাসী আৰু প্ৰহৰীসকলে হাতত চাকি লৈ লৰা-ধপৰা কৰি আছিল। পৰিৱেশটো অদ্ভুত লাগিছিল— গধুৰ, প্ৰায় অস্বাভাৱিক। আনকি বাহিৰৰ বতাহজাকো চঞ্চল হৈ পৰিছিল।
যেতিয়া দ্ৰুপদ ৰাণীৰ কক্ষৰ ওচৰ পালে, বাহিৰত ভয় খাই থকা দাসীসকল ৰৈ আছিল। ৰজাক দেখাৰ লগে লগে তেওঁলোকে মূৰ তল কৰিলে। তাৰে এজনী দৃশ্যমানভাৱে কঁপি উঠিছিল।
দ্ৰুপদে কপাল কোঁচালে।
"কি হ'ল?"
কোনেও উত্তৰ নিদিলে। তাৰ পিছত হঠাৎ— কক্ষৰ ভিতৰৰ পৰা এটা নৱজাত শিশুৰ কান্দোন ভাঁহি আহিল। কিন্তু ঠিক সেই একেটা মুহূৰ্ততে... কৰিডৰৰ প্ৰতিটো চাকি নুমাই গ’ল। অন্ধকাৰে সকলো গ্ৰাস কৰিলে।
দাসীসকলে ভয়তে চিঞৰি উঠিল। অদৃশ্য আত্মাৰ দৰে ঠাণ্ডা বতাহ ৰাজপ্ৰসাদৰ মাজেৰে বৈ গ’ল। তাৰ পিছত, যি দৰে হঠাতে অন্ধকাৰ হৈছিল, ঠিক তেনেদৰেই চাকিবোৰ আকৌ নিজে নিজে জ্বলি উঠিল।
প্ৰধান পুৰোহিতৰ মুখখন শেঁতা পৰি গৈছিল।
"এয়া কোনো সাধাৰণ জন্ম নহয়," তেওঁ ফুচফুচাই ক’লে।
দ্ৰুপদ লগে লগে কক্ষৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰিলে। ভিতৰত ৰাণীয়ে বগা কাপোৰেৰে মেৰিয়াই থোৱা এটা নৱজাত শিশুক বুকুত সাৱটি ভাগৰুৱা হৈ পৰি আছিল। দ্ৰুপদে শিশুটিক দেখাৰ মুহূৰ্ততে... কিবা এটাই তেওঁক বিচলিত কৰিলে।
কেঁচুৱাটোৰ চকু দুটা খোলা আছিল। সি চাই আছিল— কান্দি থকা নাছিল, কেৱল চাই আছিল। যেন সেই সৰু শৰীৰটোৰ ভিতৰত ইতিমধ্যে চেতনাৰ অস্তিত্ব আছিল।
সূৰ্য্য উদয় হোৱাৰ আগতেই ৰাজকীয় জ্যোতিষীসকলক মাতি অনা হ’ল। সোঁৱৰণি, পবিত্ৰ সোঁৱৰণিৰ চক্ৰ আৰু কঁপি উঠা মুখমণ্ডল লৈ বৃদ্ধ লোকসকল ৰাজসভাত সমবেত হ’ল। এজন এজনকৈ তেওঁলোকে শিশুটিক পৰীক্ষা কৰিলে। আৰু প্ৰত্যেকৰে চকুত ভয় দেখা গ’ল।
অৱশেষত জ্যেষ্ঠ জ্যোতিষীজন আগবাঢ়ি আহিল।
"মহাৰাজ..." তেওঁৰ কণ্ঠ কঁপি উঠিছিল। "এই শিশুটি ভয়ংকৰ নক্ষত্ৰৰ তলত জন্ম হৈছে।"
ৰাজসভা শান্ত হৈ পৰিল। দ্ৰুপদৰ মুখৰ ভাব কঠোৰ হৈ পৰিল।
"স্পষ্টকৈ কোৱা।"
জ্যোতিষীজনে ভয়তে থু গিলিবলৈ ধৰিলে।
"এই শিশুটিয়ে ধ্বংসৰ ছাঁ কঢ়িয়াই আনিছে।"
গোটেই সভাগৃহত গুণ গুণ শব্দ বিয়পি পৰিল। বৃদ্ধজনে ক’বলৈ ধৰিলে-
"এই শিশুটিৰ বাবেই এজন মহান যোদ্ধা খহি পৰিব।"
দ্ৰুপদে চকু সৰু কৰি চালে।
"কোনজন যোদ্ধা?"
জ্যোতিষীজনে ইতস্তত কৰিলে। তাৰ পিছত সাৱধানে নামটো ফুচফুচাই ক’লে।
"ভীষ্ম।"
ৰাজসভাত এক গভীৰ নিস্তব্ধতা বিয়পি পৰিল। আনকি পুৰোহিতসকলকো শংকিত দেখা গৈছিল। ভীষ্ম— হস্তিনাপুৰৰ অপৰাজেয় ৰক্ষক। পৃথিৱীৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ জীৱন্ত যোদ্ধা। এটা নৱজাত শিশুৱে তেওঁক কেনেকৈ ভাবুকি দিব পাৰে?
দ্ৰুপদে নিশব্দে কেঁচুৱাটোলৈ চাই ৰ’ল। তাৰ পিছত আন এটা কথাই তেওঁক চিন্তিত কৰিলে।
"শিশুটি পুত্ৰ নে কন্যা?"
জ্যোতিষীসকলে চিন্তিত হৈ ইজনে সিজনৰ মুখলৈ চালে। কোনেও উত্তৰ দিব নিবিচাৰিলে। অৱশেষত এজন পুৰোহিতে সাৱধানে ক’লে।
"শিশুটি কন্যা হৈ জন্ম লৈছে...।"
ৰজাৰ মুখখন লগে লগে আন্ধাৰ হৈ পৰিল। কিন্তু খং উঠাৰ আগতেই জ্যেষ্ঠ জ্যোতিষীজনে খৰখেদাকৈ ক’বলৈ ধৰিলে-
"...তথাপিও এই শিশুটিৰ চৌপাশৰ নিয়তি কোনো সাধাৰণ নিয়মেৰে বান্ধ খাই থকা নাই। এই আত্মাই আগতেও জীৱন অতিবাহিত কৰিছে।"
দ্ৰুপদৰ চকু চোকা হৈ পৰিল।
"তুমি কি বুজাব খুজিছা?"
বৃদ্ধ পুৰোহিতজনে মূৰ তল কৰিলে।
"আমি সম্পূৰ্ণৰূপে বুজিব পৰা নাই।" তেওঁ ভয়তে শিশুটোলৈ চালে। "কিন্তু এয়া কোনো সাধাৰণ মানুহৰ আত্মা নহয়।"
সেই নিশা ৰাজপ্ৰসাদত এই উৰাবাতৰি বনজুইৰ দৰে বিয়পি পৰিল। কোনো কোনো দাসীয়ে ফুচফুচাই ক’লে যে শিশুটি অভিশপ্ত আছিল, আন কিছুমানে দাবী কৰিলে যে মৃত্যুৰ পৰা এটা আত্মা ঘূৰি আহিছে। কম সংখ্যকে বিশ্বাস কৰিছিল যে শিশুটিক স্বয়ং শিৱই পঠিয়াইছে। কিন্তু ভৱিষ্যদ্বাণীৰ বাহিৰে আন কোনো উৰাবাতৰিয়ে মানুহক ইমান ভয় খুৱাব পৰা নাছিল— ভীষ্মৰ মৃত্যু।
বহুত দূৰৈৰ হস্তিনাপুৰত এনেকুৱা এটা কথাৰ উল্লেখো অসম্ভৱ যেন লাগিছিল। তথাপিও নিয়তিয়ে ইতিমধ্যে গতি কৰিবলৈ আৰম্ভ কৰিছিল।
দিনচেৰেক পিছত ৰজা দ্ৰুপদে নৱজাত শিশুটিক কোলাত লৈ অকলে ৰাজকীয় মন্দিৰ দৰ্শন কৰিলে। শিশুটি আচৰিত ধৰণে শান্ত হৈ আছিল, সকলো চাই আছিল। দ্ৰুপদে পবিত্ৰ জুইৰ সন্মুখত বহু সময় থিয় হৈ অৱশেষত উচ্চস্বৰে ক’লে।
"যদি দেৱতাসকলে সঁচাকৈয়ে এই শিশুটিক কোনো উদ্দেশ্যৰ বাবে পঠিয়াইছে..., তেন্তে মই ভাগ্যৰ বিৰুদ্ধে থিয় নিদিওঁ।"
ঠিক সেই মুহূৰ্ততে মন্দিৰৰ জুইৰ শিখা হঠাৎ প্ৰচণ্ডভাৱে ওপৰলৈ উঠিল। ৰজা থমকি ৰ’ল। তাৰ পিছত তেওঁৰ পিছফালৰ অন্ধকাৰৰ পৰা এটা গভীৰ কণ্ঠস্বৰ প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
"শিশুটিক কন্যা হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল নকৰিবা।"
দ্ৰুপদ চোকাভাৱে ঘূৰি চালে। মন্দিৰৰ প্ৰৱেশদ্বাৰৰ ওচৰত এজন বৃদ্ধ পৰিব্ৰাজক সাধু থিয় হৈ আছিল— ওখ, প্ৰকাণ্ড শৰীৰ, চকুত আছিল এক অস্বস্তিকৰ শান্ত ভাব।
ৰজাৰ কপাল কোঁচ খালে।
"আপুনি কোন?"
সাধুজনে প্ৰশ্নটো আওকাণ কৰিলে।
"এই শিশুটি তেজ আৰু নিয়তিৰে সিক্ত পথেৰে খোজ কাঢ়িছে।"
দ্ৰুপদে নিজৰ ভিতৰত এক অস্বস্তি অনুভৱ কৰিলে।
"আপুনি কি কৈছে?"
সাধুজন ওচৰলৈ চাপি আহিল।
"শিশুটিক এজন যোদ্ধা হিচাপে গঢ়ি তোলা।"
শিশুটিয়ে হঠাৎ পোনপটীয়াকৈ সাধুজনৰ পিনে চালে আৰু হাঁহিলে। বৃদ্ধজনৰ মুখৰ ভাব মুহূৰ্ততে সলনি হৈ গ’ল। এটা চুটি মুহূৰ্তৰ বাবে... তেওঁৰ মুখত ভয়ৰ ৰেখা দেখা গ’ল। কাৰণ সেই নিষ্পাপ চকুযুৰিৰ ভিতৰত তেওঁ দেখিছিল—পৃষ্ঠভাগৰ তলত শান্ত হৈ শুই থকা এক প্ৰাচীন ঘৃণা।
বৃদ্ধজনে লাহে লাহে পিছলৈ খোজ ল’লে। তাৰ পিছত ক’লে-
"জুইকুৰা ঘূৰি আহিছে।"
দ্ৰুপদে পুনৰ কথা কোৱাৰ আগতেই বৃদ্ধজনে ঘূৰি মন্দিৰৰ সিপাৰৰ অন্ধকাৰত বিলীন হৈ গ’ল।
ৰজা থমকি ৰ’ল। শিশুটি তেওঁৰ কোলাত নিশব্দে থাকিল। কিন্তু সেই ক্ষুদ্ৰ আত্মাৰ গভীৰত... আন এটা জীৱনৰ টুকুৰাবোৰ এতিয়াও জ্বলি আছিল। ভঙা স্মৃতি, যন্ত্ৰণা, জুই আৰু স্বয়ং মৃত্যুৰ সন্মুখত কৰা এটা প্ৰতিজ্ঞা। আৰু সচেতন চিন্তাৰ বহু আঁতৰত... এটা নাম এতিয়াও অবিৰতভাৱে প্ৰতিধ্বনিত হৈ আছিল— ভীষ্ম।
দিনচেৰেক পিছত সমগ্ৰ পাঞ্চালত ৰাজকীয় ঘোষণা বিয়পি পৰিল। শিশুটিক ৰাজকুমাৰী হিচাপে নহয়... এজন ৰাজকুমাৰ হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰা হ’ব।
আৰু এইদৰে, ভৱিষ্যদ্বাণীৰ সন্তানটিয়ে এক নতুন নাম পালে— শিখণ্ডী।