Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী// অধ্যায় ৯ // নীৰৱতাত সমাধিস্থ সত্য
শিখণ্ডী লাহে লাহে থিয় হ’ল। চকুৰ পানী শুকাই গ’ল। কণ্ঠস্বৰটো শীতল হৈ পৰিল। “তেন্তে ভীষ্মই মোক এবাৰ ধ্বংস কৰিছিল...!”
উপন্যাসSPIRITUALITYশিখণ্ডী
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
7/6/20261 min read
শিখণ্ডীৰ প্ৰশ্নটোৰ পিছত ৰাজকীয় কক্ষটো নিস্তব্ধ হৈ পৰিল। বাহিৰত পাঞ্চালৰ ৰাজপ্ৰসাদৰ দেৱালত বৰষুণৰ টোপালবোৰ আছাৰ খাই পৰিছিল আৰু দূৰৈৰ আকাশত মেঘৰ গৰ্জন অনুৰণন ঘটিছিল। ৰজা দ্ৰুপদ খিৰিকীৰ কাষত নিশ্চল হৈ থিয় হৈ ৰ’ল।
আৰু তেওঁৰ সন্মুখত...
শিখণ্ডীয়ে সত্যটোৰ বাবে অপেক্ষা কৰি আছিল।
ডেকা ৰাজকুমাৰজনৰ উশাহ-নিশাহবোৰ চুটি চুটি হৈ আহিছিল। কেৱল ভয়ৰ বাবেই নহয়— এক গভীৰ, এক প্ৰাচীন কিবা এটাই যেন আমনি কৰি আছিল।
দ্ৰুপদে লাহেকৈ চকুহাল জপালে।
বহু বছৰ ধৰি তেওঁ সন্তানটিৰ পৰা এই সত্য লুকুৱাই ৰাখিছিল। বহু বছৰ ধৰি তেওঁ আশা কৰিছিল যে নিয়তিক হয়তো পিছুৱাই দিব পৰা যাব। কিন্তু নিয়তি আছিল ধৈৰ্য্যশীল। আৰু এতিয়া ই তেওঁৰ দুৱাৰত টোকৰ মাৰিছিলহি।
অৱশেষত ৰজাই ক’লে।
“তুমি কোনো সাধাৰণ জীৱনৰ বাবে জন্ম লোৱা নাই।”
শিখণ্ডীয়ে তেওঁৰ ফালে আচৰিত হৈ চালে।
“তাৰ মানে কি?”
দ্ৰুপদে সিংহাসনৰ কাষত জ্বলি থকা পবিত্ৰ অগ্নিশিখাৰ ফালে মুখ ঘূৰালে। তাৰ পোহৰ তেওঁৰ চিন্তিত মুখমণ্ডলত নাচি উঠিল।
“তোমাৰ জন্মৰ আগতে,” তেওঁ শান্তভাৱে ক’লে, “জ্যোতিষীসকলে মোক সতৰ্ক কৰি দিছিল যে তোমাৰ আত্মাই আন এটা জীৱনৰ অসম্পূৰ্ণ কৰ্ম কঢ়িয়াই আনিছে।”
এই শব্দবোৰে শিখণ্ডীৰ অন্তৰৰ কোনোবা এক গভীৰ কোণত আঘাত কৰিলে।
আন এটা জীৱন।
হঠাতে সপোনবোৰ যেন অধিক গধুৰ হৈ পৰিল। বাস্তৱ যেন লাগিল।
জুইৰ সেই দৃশ্যবোৰ...।
সেই অদ্ভুত শোক...।
ভীষ্মৰ প্ৰতি থকা সেই অসহ্যকৰ ঘৃণা...।
দ্ৰুপদে সাৱধানে কথাখিনি কৈ গ’ল।
“এসময়ত অম্বা নামৰ এগৰাকী মহিলা আছিল।”
যি মুহূৰ্ততে নামটো বতাহত ভাঁহি আহিল—
শিখণ্ডীৰ মনৰ ভিতৰত প্ৰচণ্ড যাতনাৰ বিস্ফোৰণ ঘটিল। ৰাজকুমাৰজনে এটা স্তম্ভৰ কাষত খামোচ মাৰি ধৰি পিছলৈ উজুটি খালে। দৃশ্যবোৰ চকুৰ সন্মুখত ধুমুহাৰ দৰে ভাঁহি উঠিল।
এটা ৰাজপ্ৰসাদ।
এখন সয়ম্বৰ সভা।
এখন ৰূপালী ৰথ।
অপমান।
জুই।
চিঞৰি থকা মানুহৰ কণ্ঠস্বৰ।
শিখণ্ডীৰ উশাহ-নিশাহ খৰতকীয়া হৈ পৰিল। দ্ৰুপদে লৰালৰিকৈ আগুৱাই আহিল।
“শিখণ্ডী!”
কিন্তু ডেকা ৰাজকুমাৰজনে এটা কঁপি থকা হাত দাঙি বাধা দিলে।
“নহয়...”
কণ্ঠস্বৰটো ভাঙি পৰা যেন লাগিল।
“আপুনি কৈ যাওক।”
ৰজাই কথাবোৰ আগুৱাই নিবলৈ অমান্তি হৈছিল যদিও অৱশেষত তেওঁ বহু বছৰ ধৰি বুকুত পুতি থোৱা কাহিনীটো প্ৰকাশ কৰিলে। তেওঁ ক’লে ৰজা শাল্বৰ প্ৰতি থকা অম্বাৰ প্ৰেমৰ কথা, কাশীত ভীষ্মৰ আগমনৰ কথা, হৰণৰ কথা, প্ৰত্যাখ্যানৰ কথা আৰু অপমানৰ কথা।
আৰু অৱশেষত...
প্ৰতিশোধৰ সেই প্ৰতিজ্ঞা, যি মৃত্যুৰ পিছতো জীয়াই থাকিল।
দ্ৰুপদে কৈ থকাৰ সময়তে শিখণ্ডীয়ে অনুভৱ কৰিলে যেন তেওঁৰ পৃথিৱীখন খহি পৰিছে। কাৰণ অন্তৰৰ গভীৰতাত এই কাহিনীটো অচিনাকি যেন লগা নাছিল। ই আছিল স্মৃতিৰ দৰে।
শিখণ্ডীৰ চকুত লাহে লাহে চকু পানী বিৰিঙি উঠিল।
“মই তেৱেই আছিলোঁ...”
দ্ৰুপদ মৌন হৈ ৰ’ল।
ৰাজকুমাৰজনে লাহে লাহে পিছলৈ খোজ দিলে।
“নহয়...”
হাত দুখন জোৰেৰে কঁপি উঠিল।
“এইটো সঁচা হ’ব নোৱাৰে।”
কিন্তু স্মৃতিবোৰ এতিয়া অধিক গভীৰভাৱে বৈ আহিবলৈ ধৰিলে। ধুমুহাৰ মেঘৰ তলত কান্দি থকা এগৰাকী মহিলা, এখন জ্বলি থকা চিতা আৰু মৃত্যুৰ আগতে প্ৰতিশোধৰ প্ৰতিজ্ঞা কৰা এটা কণ্ঠস্বৰ।
আৰু সকলোৰে ওপৰত—
ভীষ্মৰ মুখখন। ক্ৰূৰ, অপৰাজিত, অভেদ্য।
শিখণ্ডীয়ে হঠাতে চিঞৰি উঠিল আৰু কোঠাৰ ব্ৰঞ্জৰ পাত্ৰ এটাত সজোৰে প্ৰহাৰ কৰিলে। ধাতুখনে দেৱালত খুন্দা খাই বিকট শব্দ কৰি পৰি গ’ল। বাহিৰত থকা কৰ্মচাৰীসকল ভয়ত স্তব্ধ হৈ পৰিল।
দ্ৰুপদে সাৱধানে আগুৱাই আহিল।
“মোৰ কথা শুনা”
“মোৰ গোটেই জীৱনটো...” শিখণ্ডীয়ে কঁপি কঁপি ক’লে, “মোৰ গোটেই জীৱনটো, মই মোৰ ভিতৰত কিবা এটা অনুভৱ কৰিছিলোঁ...।”
ৰাজকুমাৰজনে নিজৰ কঁপি থকা হাত দুখনলৈ চাই ৰ’ল।
“এতিয়াহে মই বুজি পালোঁ।”
দ্ৰুপদৰ মুখমণ্ডল দুখেৰে ক’লা পৰি গ’ল।
“এনে কিছুমান বোজা থাকে যাৰ পৰা আনকি ৰজাসকলো সাৰি যাব নোৱাৰে।”
শিখণ্ডীয়ে লাহেকৈ চকুলোৰে ভৰা চকুহাল দাঙিলে।
“আৰু মোৰ বোজাটো কি?”
ৰজাই লগে লগে উত্তৰ দিব নোৱাৰিলে। কাৰণ সেই সত্যই তেওঁকো স্তব্ধ কৰি তুলিছিল। অৱশেষত তেওঁ কোমলকৈ ক’লে।
“ভীষ্মক ধ্বংস কৰিবলৈকে তোমাৰ জন্ম হৈছে।”
কোঠাটো এক গভীৰ নীৰৱতাই গ্ৰাস কৰিলে। সেই শব্দবোৰ শিখণ্ডীৰ মনৰ ভিতৰত বাৰে বাৰে প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
ধ্বংস কৰিবলৈ। জন্ম হৈছে।
মুক্তভাৱে জীয়াই থাকিবলৈ নহয়। প্ৰেম কৰিবলৈ নহয়। বাছনি কৰিবলৈ নহয়। কেৱল নিয়তি পূৰণ কৰিবলৈ। ডেকা ৰাজকুমাৰজনৰ ভিতৰৰ কিবা এটা ভাঙি চুৰমাৰ হৈ গ’ল।
“তেন্তে মই কি?” শিখণ্ডীয়ে প্ৰশ্ন কৰিলে।
দ্ৰুপদে ক’লে- “তুমি মোৰ সন্তান।”
“নহয়।”
উত্তৰটো লগে লগে আহিল। ভঙা, কিন্তু তীক্ষ্ণ।
“মই এটা অস্ত্ৰ।”
ৰজা নীৰৱ হৈ পৰিল। কাৰণ অন্তৰৰ গভীৰতাত তেওঁ ভয় কৰিছিল যে শিখণ্ডীৰ কথাই সঁচা আছিল। পবিত্ৰ অগ্নিশিখা তেওঁলোকৰ মাজত প্ৰচণ্ডভাৱে কঁপি উঠিল। তাৰ পিছত লাহে লাহে শিখণ্ডীয়ে আকৌ ক’লে।
“আৰু কিবা এটা আছে যিটো আপুনি মোৰ পৰা লুকুৱাই ৰাখিছে।”
দ্ৰুপদৰ মুখৰ ভাব লগে লগে সলনি হৈ গ’ল। ৰাজকুমাৰজনে তাক লক্ষ্য কৰিলে। ভয়— প্ৰকৃত ভয়।
শিখণ্ডী কাষ চাপি আহিল।
“সেইটো কি?”
ৰজাই মুখ ঘূৰালে। “তোমাৰ বয়স এতিয়াও বৰ কম।”
“মোক কওক!”- শিখণ্ডীয়ে চিঞৰি ক’লে।
চিঞৰটো গোটেই কোঠাটোত প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। কেইমুহূৰ্তমানৰ বাবে কেৱল মেঘৰ গৰ্জনেহে উত্তৰ দিলে। তাৰ পিছত অৱশেষত... দ্ৰুপদে সেই সত্যটো ক’লে যাৰ বাবে তেওঁ আটাইতকৈ বেছি ভয় কৰিছিল।
“তুমি এগৰাকী কন্যা হৈ জন্ম লৈছিলা।”
পৃথিৱীখন যেন স্তব্ধ হৈ পৰিল। শিখণ্ডীয়ে নিৰ্বাক হৈ চাই ৰ’ল। উশাহ ল’ব নোৱাৰা কৈ, চিন্তা কৰিব নোৱাৰা কৈ।
“নহয়...” কণ্ঠস্বৰটো কোনোমতেহে ওলাল।
দ্ৰুপদে যাতনাৰে কৈ গ’ল।
“ভৱিষ্যদ্বাণীক সুৰক্ষিত কৰিবলৈ..., মই তোমাক পুত্ৰ হিচাপে ডাঙৰ-দীঘল কৰিছিলোঁ।”
ৰাজকুমাৰৰ গোটেই শৰীৰটো কঁপি উঠিল।
কন্যা।
শব্দটো অবিশ্বাস্য যেন লাগিল। অসম্ভৱ। কিন্তু হঠাতে... সকলোবোৰ স্পষ্ট হৈ পৰিল।
কৰ্মচাৰীসকলৰ সেই অদ্ভুত চাৱনিবোৰ।
লুকাই থকা ফুচফুচনিবোৰ।
সুৰক্ষিত স্নানাগাৰবোৰ।
সেই একাকীত্ব।
সকলোবোৰ।
শিখণ্ডীয়ে লাহে লাহে পিছলৈ খোজ দিলে। প্ৰতিখন দাপোনত থকা নিজৰ প্ৰতিচ্ছবিখন হঠাতে অচিনাকি যেন লাগিল। কোনে চাই আছে দাপোনৰ সিপাৰৰ পৰা?
ৰাজকুমাৰ? ৰাজকুমাৰী? অম্বা? শিখণ্ডী? নে কেৱল দুটা জীৱন আৰু পৰিচয়ৰ মাজত আবদ্ধ হৈ থকা এটা আত্মা?
ডেকা ৰাজকুমাৰৰ উশাহ-নিশাহ অধিক গধুৰ হৈ পৰিল।
“মই একো বুজি পোৱা নাই...”
দ্ৰুপদে ব্যাকুল হৈ আগুৱাই আহিল।
“তুমি এতিয়াও মোৰ উত্তৰাধিকাৰী—”
“কিন্তু মই কোন?!”- শিখণ্ডীয়ে পুনৰ চিঞৰি ক’লে।
চিঞৰটো কোনো কাঁচ ভাঙি যোৱাৰ দৰে গোটেই কোঠাটোত সিঁচৰিত হৈ পৰিল। চকুৰ পানী এতিয়া ধাৰাসাৰে বৈ আহিল। এই চকুলো দুৰ্বলতাৰ নাছিল। এই চকুলো আছিল নিজৰ পৰিচয়ৰে বিলুপ্তি ঘটাৰ যাতনাৰ।
শিখণ্ডীয়ে মজিয়াত বহি মূৰটো যাতনাৰে খামোচ মাৰি ধৰিলে। মনৰ ভিতৰত স্মৃতিবোৰৰ মাজত প্ৰচণ্ড সংঘাত ঘটিল। জুয়ে পুৰি ছাৰখাৰ কৰা অম্বা, ভৱিষ্যদ্বাণীৰ ছাঁত জন্ম লোৱা এটা শিশু, মিছাৰ মাজত ডাঙৰ হোৱা এজন ৰাজকুমাৰ। সকলোবোৰ ইমান পাক খাই গ’ল যে বাস্তৱটোৱেই থৰকবৰক যেন লাগিল।
দ্ৰুপদে কঁপি থকা সন্তানটিৰ কাষত আঁঠু কাঢ়ি বহিল।
“মই তাকেই কৰিলোঁ যিটো মই প্ৰয়োজনীয় বুলি ভাবিছিলোঁ।”
কিন্তু শিখণ্ডীয়ে লাহেকৈ মূৰ তুলি চালে। আৰু সেই চকুহালত... ৰজাই এক ভয়ংকৰ ৰূপ দেখা পালে। তাত এতিয়া আৰু কোনো বিভ্ৰান্তি নাছিল। আছিল মাথোঁ ঘৃণা। সেই একেই প্ৰাচীন ঘৃণা যিয়ে এসময়ত অম্বাক গ্ৰাস কৰিছিল। কিন্তু এতিয়া ই অধিক গভীৰ, অধিক শক্তিশালী আছিল। কাৰণ এইবাৰ... ইয়াত দুটা জীৱনৰ যাতনা সোমাই আছিল।
শিখণ্ডী লাহে লাহে থিয় হ’ল। চকুৰ পানী শুকাই গ’ল। কণ্ঠস্বৰটো শীতল হৈ পৰিল।
“তেন্তে ভীষ্মই মোক এবাৰ ধ্বংস কৰিছিল...!”
ৰাজপ্ৰসাদৰ অগ্নিশিখাবোৰ প্ৰচণ্ডভাৱে কঁপি উঠিল।
“আৰু ভাগ্যে মোক ঘূৰাই আনিলে, মৃত্যুৱে যিটো শেষ কৰিব নোৱাৰিলে তাক সম্পূৰ্ণ কৰিবলৈ।”
দ্ৰুপদে নিজৰ বুকুত এক ভয় অনুভৱ কৰিলে। কাৰণ সেই মুহূৰ্তত তেওঁৰ সন্মুখত থিয় হৈ থকা সন্তানটিক আৰু মানুহ যেন লগা নাছিল। এনে লাগিছিল যেন স্বয়ং প্ৰতিশোধেই এটা ৰূপ লৈ থিয় দিছে।
বহু দূৰৈৰ হস্তিনাপুৰত, ৰাজপ্ৰসাদৰ কোঠাবোৰৰ মাজেৰে পুৰণি বতাহজাক নিশব্দে বৈ গৈছিল। আৰু কোনো বাখ্যা কৰিব নোৱাৰা কাৰণত... ভীষ্মই মাজনিশা হঠাতে চকু মেলি চালে। যেন দূৰত্ব আৰু সময়ৰ সিপাৰে... এটা প্ৰাচীন প্ৰতিজ্ঞা আকৌ এবাৰ সাৰ পাই উঠিছে।
আগলৈ...