Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী// অধ্যায় ৫ // এজন অজেয় পুৰুষৰ অভিশাপ
তাই খাদ্য অবিহনে কেইবাদিনো ধৰি তীব্ৰ সূৰ্যৰ পোহৰৰ তলত থিয় হৈ থাকিল। তাৰপাছত বৰফৰ দৰে শীতল বৰষুণৰ তলত। তাৰপাছত চাৰিওফালে জুই জ্বলাই তাৰ মাজত। তাইৰ চাৰিওফালে ঋতুবোৰ সলনি হৈ গ’ল। তাইৰ শৰীৰটো ভীষণভাৱে দুৰ্বল হৈ পৰিল। কিন্তু তাইৰ ভিতৰৰ ঘৃণাই তাইক জীয়াই ৰাখিলে।
উপন্যাসSPIRITUALITY
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
6/30/20261 min read
গুৰু পৰশুৰাম আৰু তেওঁৰ শিষ্য ভীষ্মৰ মাজৰ যুদ্ধখন ইমান দিনে চলি থাকিল যে কেইটামান দিনকে কেইবা বছৰৰ দৰে লাগিল। মহেন্দ্ৰ পৰ্বতমালা যেন দেৱতাসকলৰ যুদ্ধক্ষেত্ৰ হৈ পৰিছিল। গছ-গছনিবোৰ জ্বলি ছাৰখাৰ হৈ গৈছিল। ঐশ্বৰিক অস্ত্ৰৰ উত্তাপত নদীৰ পানী উতলি উঠিছিল। আকাশত মৃত্যুৰ ধুমুহাৰ দৰে কাঁড়বোৰ উপচি পৰাৰ লগে লগে আকাশত অবিৰতভাৱে মেঘৰ গৰ্জন চলিছিল।
আৰু সেই ধ্বংসলীলাৰ মাজত থিয় হৈ আছিল অম্বা।
চাই আছিল।
অপেক্ষা কৰিছিল।
ভিতৰি ভিতৰি জ্বলি আছিল।
প্ৰথমতে, ভীষ্ম আৰু পৰশুৰামৰ মাজৰ প্ৰতিটো আক্ৰমণে অম্বাৰ হৃদয়ত এক গভীৰ সন্তুষ্টি দিছিল।
ভালেই হৈছে।
তেওঁ কষ্ট পাওক।
তেওঁৰ শৰীৰৰ পৰা তেজ ওলাওক।
যিজন মানুহে তাইৰ জীৱন ধ্বংস কৰিলে, তেওঁ অৱশেষত ভয়ৰ অনুভৱ কি বুজি পাওক। কিন্তু ভীষ্ম কেতিয়াও ভাঙি নপৰিল। জীৱিত সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ বীৰ ঋষিজনৰ বিৰুদ্ধেও...। তেওঁ এটা পাহাৰৰ দৰে থিয় হৈ থাকিল।
অচঞ্চল।
অদম্য।
আকাশখনো যেন আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈ পৰিছিল।
মূৰৰ ওপৰত ক’লা ডাৱৰবোৰে ভয়ংকৰ ৰূপ লৈছিল আৰু বীৰ দুজনৰ ক্ৰোধত পৃথিৱী কঁপি উঠিছিল।
অসংখ্য আঘাতৰ বাবে ভীষ্মৰ শৰীৰৰ পৰা তেজ বৈ আছিল, তথাপিও তেওঁৰ ধনুৰ ওপৰত খামোচ অলপো ঢিলা হোৱা নাছিল।
আনফালে, ভাগৰত পৰশুৰামৰ বুকুখন জোৰেৰে উঠা-নমা কৰিছিল। বহু যুগৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে...।
অমৰ ঋষিজনক ক্লান্ত দেখা গৈছিল।
অম্বাৰ গোটেই শৰীৰেৰে এক শীতল ভয় বৈ গ’ল।
নহয়...,
নহয়, এইয়া হ’ব নোৱাৰে।
পৰশুৰামে এটা ঐশ্বৰিক অস্ত্ৰ দাঙি ধৰিলে।
স্বৰ্গ গৰজি উঠিল। ভীষ্মই আন এটা ঐশ্বৰিক অস্ত্ৰৰে তাৰ উত্তৰ দিলে। আকাশত দুয়োটা শক্তি যেন নক্ষত্ৰ বিস্ফোৰণৰ দৰে খুন্দা খালে। তাৰ কঁপনিয়ে পাহাৰৰ গৰা খহাই পেলালে। অৰণ্যৰ মাজেৰে জীৱ-জন্তুৰ চিঞৰ ভাঁহি আহিল। আনকি দেৱতাসকলেও নিৰৱে সকলো চাই ৰ’ল।
আৰু তেতিয়াই—
ব্ৰহ্মাণ্ডই হস্তক্ষেপ কৰিলে।
দুয়োজন বীৰৰ মাজত এটা চকু চাট মাৰি ধৰা পোহৰ নামি আহিল।
বতাহ বন্ধ হৈ গ’ল।
অস্ত্ৰবোৰ নাইকিয়া হৈ গ’ল।
আৰু যুদ্ধক্ষেত্ৰত ঐশ্বৰিক বাণী প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
“যথেষ্ট হৈছে।”
সকলো স্তব্ধ হৈ পৰিল। পৰশুৰাম আৰু ভীষ্মই নিজৰ অস্ত্ৰ নমাই দিলে। ঐশ্বৰিক মাতে পুনৰ ক’লে- “এই যুদ্ধৰ কোনো বিজয়ী নোলাব।”
অম্বাৰ হৃদয় ভাঙি চুৰমাৰ হৈ গ’ল।
কোনো বিজয়ী নাই?
ইমানবোৰ যন্ত্ৰণাৰ পিছত...!
ইমানখিনি দুখ ভোগ কৰাৰ পিছতো...!
একোৱেই সলনি নহ’ল?
পৰশুৰামে হতাশাত চকু মুদিলে।
তেওঁ এতিয়া সত্যটো বুজি পাইছিল।
ভীষ্মক কোনো সাধাৰণ ভাগ্যৰে পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰি।
পৰশুৰামে লাহে লাহে অম্বাৰ ফালে ঘূৰি চালে।
তাই তেওঁক লগ পোৱাৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে..., তেওঁৰ চকুত এক অসহায় ভাব দেখা গ’ল।
“মই মোৰ ফালৰ পৰা কৰিব পৰা সকলো কৰিলোঁ।”
সেই শব্দ কেইটাই তাইৰ ভিতৰৰ আশাৰ শেষ টুকুৰাটোকো ধ্বংস কৰি পেলালে। অম্বাই ভীষ্মৰ ফালে চালে। মানুহজন এতিয়াও জীৱিত থিয় হৈ আছে। এতিয়াও উশাহ লৈ আছে।
এতিয়াও অজেয়।
তাইৰ ঘৃণা খঙতকৈও অধিক অন্ধকাৰ কিবা এটালৈ ৰূপান্তৰিত হ’ল— এক তীব্ৰ উন্মাদনাত।
ভীষ্ম লাহে লাহে তাইৰ ফালে আগবাঢ়ি আহিল।
তেওঁৰ বৰ্মৰ পৰা খণ্ডিত পৃথিৱীৰ বুকুত তেজৰ টোপালবোৰ সৰি পৰিছিল।
“মই কেতিয়াও তোমাক এই দুখ দিব বিচৰা নাছিলোঁ,” তেওঁ শান্তভাৱে ক’লে।
অম্বাৰ হাঁহি উঠিল।
কিন্তু সেই হাঁহিৰ শব্দ আছিল অতি ভয়ংকৰ।
ভঙা।
শূণ্য।
“আপুনি দুখৰ কথা কৈছে,” তাই ক’লে, “অথচ মোৰ ধ্বংস হৈ যোৱা জীৱনৰ ওপৰত আপুনি থিয় হৈ আছে।”
ভীষ্মৰ চকুহাল অলপ তললৈ নামি গ’ল।
“যি ঘটি গ’ল, তাক মই সলনি কৰিব নোৱাৰোঁ।”
“নহয়,” তাই শীতল মাতেৰে উত্তৰ দিলে। “আপুনি নোৱাৰে।”
ধ্বংসপ্ৰাপ্ত যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ মাজেৰে বতাহজাক লাহেকৈ বৈ গ’ল।
তাৰপাছত অম্বা তেওঁৰ আৰু অলপ ওচৰলৈ চাপি আহিল।
“গতিকে মোৰ কথা সাৱধানে শুনক, ভীষ্ম।”
তাইৰ মাতটো এতিয়া আৰু সাধাৰণ মানুহৰ দৰে লগা নাছিল।এয়া যেন আছিল যন্ত্ৰণাৰ পৰা জন্ম লোৱা এক অভিশাপ।
“যদি মই আপোনাক এই জনমত ধ্বংস কৰিব নোৱাৰোঁ...”
তাইৰ চকুহাল ভয়ংকৰ তীব্ৰতাৰে জ্বলি উঠিল,
“...তেন্তে মই আপোনাক আন এক জনমত ধ্বংস কৰিম।”
আনকি পৰশুৰামেও তীক্ষ্ণ দৃষ্টিৰে তাইৰ ফালে চালে।
কিন্তু অম্বাই কৈয়েই থাকিল।
“প্ৰয়োজন হ’লে মই জনমে জনমে আপোনাৰ পিছ ল’ম।”
ভীষ্ম নিৰৱ হৈ ৰ’ল। হয়তো তেওঁ ভাবিছিল এয়া কেৱল এগৰাকী ভাঙি পৰা নাৰীৰ প্ৰলাপ। কিন্তু নিয়তিয়ে সকলো শুনি আছিল। অম্বাই দুয়োৰে পৰা মুখ ঘূৰাই ল’লে। আৰু এটা শব্দও নকৈ, তাই অকলশৰে অৰণ্যৰ মাজলৈ খোজ ল’লে। কোনো ৰাজ্যই তাইলৈ বাট চাই থকা নাছিল। কোনো পৰিয়ালে তাইক বিচৰা নাছিল। হৃদয়ত কোনো প্ৰেম বাকী থকা নাছিল।
এতিয়া কেৱল এটা উদ্দেশ্যহে জীয়াই আছিল—
ভীষ্মৰ মৃত্যু।
মাহৰ পিছত মাহ পাৰ হৈ গ’ল।
অম্বাই এক প্ৰেতাত্মাৰ দৰে পবিত্ৰ ভূমিবোৰত ঘূৰি ফুৰিলে। তাইৰ শৰীৰটো ক্ষীণ হৈ পৰিল।
চুলি খৰমৰা হ’ল। মানুহে তাইৰ চকুহাললৈ চাবলৈ ভয় কৰিলে। কাৰণ যিয়েই তাইৰ চকুলৈ চাইছিল, তেৱেঁই লাহে লাহে গঢ়ি উঠা এক উন্মাদনা দেখা পাইছিল।
কোনোবাই তাইক অভিশপ্ত বুলি ক’লে।
কোনোবাই ক’লে তাইক কিবা ভূতে ধৰিছে।
কোনোবাই তাইক পুতৌ কৰিলে।
কিন্তু কোনেও তাইক বুজি নাপালে।
অৱশেষত, তাই হিমালয়ৰ ছাঁত থকা পবিত্ৰ গংগা নদীৰ পাৰ পালেগৈ।
তাত, নিস্তব্ধ অৰণ্য আৰু গোট মাৰি যোৱা ঠাণ্ডা বতাহৰ মাজত অম্বাই তাইৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰিলে।
কঠোৰ সাধনা।
প্ৰায়শ্চিত্ত।
তাই খাদ্য অবিহনে কেইবাদিনো ধৰি তীব্ৰ সূৰ্যৰ পোহৰৰ তলত থিয় হৈ থাকিল। তাৰপাছত বৰফৰ দৰে শীতল বৰষুণৰ তলত। তাৰপাছত চাৰিওফালে জুই জ্বলাই তাৰ মাজত। তাইৰ চাৰিওফালে ঋতুবোৰ সলনি হৈ গ’ল। তাইৰ শৰীৰটো ভীষণভাৱে দুৰ্বল হৈ পৰিল। কিন্তু তাইৰ ভিতৰৰ ঘৃণাই তাইক জীয়াই ৰাখিলে।
অৰণ্যৰ মাজেৰে যোৱা পৰিব্ৰাজক ঋষিসকলে এই অসাধাৰণ প্ৰতিশোধ বিচৰা অচিনাকী নাৰীগৰাকীৰ কথা ফুচফুচাই আলোচনা কৰিলে।
কোনোবাই তাইক অনুৰোধ কৰিলে, “আই, ৰৈ যোৱা। ঘৃণাই তোমাৰ আত্মা ধ্বংস কৰি পেলাব।”
কিন্তু অম্বাই এতিয়া নিজৰ আত্মাৰ বাবে অলপো চিন্তা কৰা নাছিল।
এদিন নিশা, যেতিয়া পৰ্বতবোৰত লাহে লাহে বৰফ পৰিছিল, এজন বৃদ্ধ ঋষি তাইৰ ওচৰলৈ আহিল।
“আই,” তেওঁ মৃদু মাতেৰে সুধিলে, “তুমি নিজক কিয় ইমান যন্ত্ৰণা দিছা?”
অম্বাই লাহে লাহে নিজৰ শেঁতা পঁয়া চকুহাল মেলিলে।
“প্ৰতিশোধৰ বাবে।”
ঋষিজনে দীঘলকৈ উশাহ ল’লে।
“যদি ভগৱান শিৱই নিজেই তোমাক শক্তি প্ৰদান কৰে..., তথাপিও প্ৰতিশোধে তোমাৰ ঘা কেতিয়াও শুকুৱাব নোৱাৰে।”
শিৱৰ নাম লোৱাৰ লগে লগে তাইৰ ভিতৰত কিবা এটা সাৰ পাই উঠিল।
শিৱ।
ধ্বংসকাৰী।
মহা সমাপ্তিৰ দেৱতা।
অম্বা লাহেকৈ থিয় হ’ল।
তাৰপাছত কেইবামাহৰ পিছত প্ৰথমবাৰৰ বাবে... তাই হাঁহিলে।
এটা ভয়ংকৰ হাঁহি।
“যদি ধ্বংসই একমাত্ৰ পথ বাকী থাকে,” তাই ক’লে, “তেন্তে মই স্বয়ং ধ্বংসৰ দেৱতাৰ ওচৰতেই প্ৰাৰ্থনা কৰিম।”
সেইদিনাৰ পৰা তাইৰ তপস্যা আৰু অধিক ভয়ংকৰ হৈ পৰিল।
বছৰৰ পিছত বছৰ পাৰ হ’ল।
তাইৰ শৰীৰটো প্ৰায় জঁকাৰ দৰে হৈ পৰিল।
তথাপিও তাই মৰিবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে।
কাৰণ এতিয়া ঘৃণাই আছিল তাইৰ জীয়াই থকাৰ আহাৰ।
অৱশেষত—
তৰাৰে ভৰি থকা আকাশৰ তলত এক মাজনিশা পৰ্বতবোৰ কঁপি উঠিল। নদীবোৰ জোৰেৰে গৰ্জন কৰি উঠিল। এক অদৃশ্য শক্তিৰ সন্মুখত অৰণ্যসমূহ দোঁ খাই পৰিল।
আৰু অম্বাৰ সন্মুখত অসীম আন্ধাৰ আৰু মহাজাগতিক জুইৰে আবৃত এক বিশাল অৱয়ব প্ৰকট হ’ল।
স্বয়ং শিৱৰ আগমন ঘটিল।
অম্বা লগে লগে ভৰিত পৰি গ’ল।
তাইৰ চকুৰ পৰা চকুলো বৈ পৰিল।
অসহায়তাৰ চকুলো নহয়— বছৰ বছৰ ধৰি সহ্য কৰা অসহ্য যন্ত্ৰণাৰ চকুলো।
“মহাদেৱ...” তাই ক’লে।
শিৱৰ কণ্ঠ সমগ্ৰ সৃষ্টিৰ মাজেৰে মেঘৰ দৰে প্ৰতিধ্বনিত হ’ল-
“তুমি মোক কিয় স্মৰণ কৰিছা?”
অম্বাই তাইৰ কঁপা-কঁপি মুখখন ওপৰলৈ তুলিলে।
“মই ভীষ্মৰ মৃত্যু বিচাৰোঁ।”
পৰ্বতবোৰত এক গভীৰ নিস্তব্ধতা বিৰাজ কৰিলে।
তাৰপাছত শিৱই ক’লে-
“এই জনমত..., তুমি তেওঁক পৰাস্ত কৰিব নোৱাৰা।”
অম্বাৰ হৃদয়খনে হৃদস্পন্দন যেন বন্ধ কৰি দিলে।
নহয়।
নহয়!
কিন্তু হতাশাই তাইক সম্পূৰ্ণকৈ গ্ৰাস কৰাৰ আগতেই শিৱই পুনৰ ক’লে-
“কিন্তু তোমাৰ পিছৰ জনমত...”
গোটেই ব্ৰহ্মাণ্ডখন যেন কঁপি উঠিল।
“...তুমি ভীষ্মৰ মৃত্যুৰ কাৰণ হ’বা।”
অম্বাৰ উশাহ থমকি ৰ’ল।
তাইৰ পিছৰ জনম।
তাইৰ প্ৰতিশোধ মৃত্যুৰ পাছতো জীয়াই থাকিব।
তাইৰ মুখত লাহে লাহে এক ভয়ংকৰ শান্তি বিয়পি পৰিল।
অৱশেষত।
অৱশেষত ভাগ্যই তাইক উত্তৰ দিলে।
শিৱই কালতকৈও পুৰণি চকুৰে তাইৰ ফালে চালে আৰু সতৰ্ক কৰি দিলে, “মনত ৰাখিবা অম্বা, তুমি কঢ়িয়াই লৈ ফুৰা এই জুই মৃত্যুৰ সিপাৰেও তোমাৰ পিছে পিছে যাব।”
অম্বাই লাহেকৈ মূৰ দোঁৱালে।
“মই ইয়াক গ্ৰহণ কৰিলোঁ।”
‘আৰু সেই ঐতিহাসিক মুহূৰ্ততে..., শিখণ্ডিত ভাগ্যৰ প্ৰকৃত আৰম্ভণি ঘটিল।’
আগলৈ.......