Words That Inspire, Stories That Transform
নিৰৱ প্ৰতিশোধক শিখণ্ডী//অধ্যায় ৮// স্মৃতিবোৰ
আৰম্ভণিৰে পৰা শিখণ্ডীৰ জীৱনটো এটা অভিনয় হৈ পৰিছিল। ৰাজকীয় দৰ্জীসকলে সন্তানটিক এজন ৰাজকুমাৰৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধাইছিল। শিক্ষকসকলে ল’ৰাবোৰৰ সৈতে সন্তানটিক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। যোদ্ধাসকলে সৰু সৰু হাতত তৰোৱাল তুলি দিছিল। আৰু সত্যটো জনা প্ৰতিজন কৰ্মচাৰীক মৃত্যুৰ ভাবুকি দি মৌন কৰি ৰখা হৈছিল।
উপন্যাসSPIRITUALITYশিখণ্ডী
সাগৰ সংগম দিহিঙীয়া
7/3/20261 min read
পাঞ্চাল ৰাজ্যই বহু বছৰ ধৰি নিজৰ ৰাজকীয় উত্তৰাধিকাৰীৰ জন্মৰ উৎসৱ উদযাপন কৰিছিল। ৰাজপ্ৰসাদৰ কোঠাবোৰত গীতৰ প্ৰতিধ্বনি অনুৰণন ঘটিছিল। পুৰোহিতসকলে ভৱিষ্যতৰ ৰাজকুমাৰক আশীৰ্বাদ দিছিল। যোদ্ধাসকলে গৌৰৱেৰে সেই সন্তানটিৰ কথা পাতিছিল। যাক ৰাজ্যখনক ৰক্ষা কৰিবলৈ নিয়তিয়ে নিৰ্ধাৰিত কৰিছিল। কিন্তু ৰাজপ্ৰসাদৰ দেৱালৰ আঁৰত, এক বিপদজনক গোপন সত্যই বাস কৰিছিল। যাক কেৱল ৰজা দ্ৰুপদ, ৰাণী আৰু কেইজনমান বিশ্বস্ত কৰ্মচাৰীয়েহে প্ৰকৃত সত্যটো জানিছিল। শিখণ্ডী নামৰ সেই সন্তানটি পুৰুষ হৈ জন্ম লোৱা নাছিল। আৰু যদি এই সত্য কেতিয়াবাও পোহৰলৈ আহে..., তেন্তে ভীষ্মক লৈ থকা ভৱিষ্যদ্বাণীটো জাহ যাব।
গতিকে একেবাৰে আৰম্ভণিৰে পৰা শিখণ্ডীৰ জীৱনটো এটা অভিনয় হৈ পৰিছিল। ৰাজকীয় দৰ্জীসকলে সন্তানটিক এজন ৰাজকুমাৰৰ দৰে সাজ-পোছাক পিন্ধাইছিল। শিক্ষকসকলে ল’ৰাবোৰৰ সৈতে সন্তানটিক প্ৰশিক্ষণ দিছিল। যোদ্ধাসকলে সৰু সৰু হাতত তৰোৱাল তুলি দিছিল। আৰু সত্যটো জনা প্ৰতিজন কৰ্মচাৰীক মৃত্যুৰ ভাবুকি দি মৌন কৰি ৰখা হৈছিল।
প্ৰথমতে, এই প্ৰতাৰণাটো সহজ যেন লাগিছিল। শিখণ্ডী তেতিয়াও মাথোঁ এটি শিশু আছিল। ডাঙৰমানুহৰ চকুত থকা ভয় লক্ষ্য কৰিবলৈকো বয়স বৰ কম আছিল। কিন্তু বছৰ বাগৰাৰ লগে লগে কিছুমান আচৰিত ঘটনা ঘটিবলৈ ধৰিলে। যিবোৰ ঘটনা কোনেও বাখ্যা কৰিব নোৱাৰিছিল।
কেতিয়াবা শিখণ্ডীয়ে মাজনিশা চিঞৰি সাৰ পাই উঠিছিল। কোনো ভয় খোৱা শিশুৰ দৰে নহয়— যেন কোনোবাই মৃত্যুৰ যাতনাক পুনৰ অনুভৱ কৰিছে, তেনেদৰে। কৰ্মচাৰীসকলে প্ৰায়েই শয়নকক্ষলৈ লৰালৰিকে সোমাই আহি ৰাজকুমাৰক বিচনাৰ কাষত কঁপি থকা দেখা পাইছিল। চকুহাল ত্ৰাসৰে ভৰি আছিল।
এবাৰ, যেতিয়া ৰাজকীয় ধাত্ৰীগৰাকীয়ে শিশুটিক শান্ত কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল, শিখণ্ডীয়ে তেওঁৰ হাতত খামোচ মাৰি ধৰি ফুচফুচাই কৈছিল-
“জুই...”
মহিলাগৰাকী থমকি ৰ’ল।
“তুমি কি ক’লা?”
শিখণ্ডীয়ে শূন্য দৃষ্টিৰে সন্মুখলৈ চাই ৰ’ল।
“সকলোবোৰ জ্বলি ছাৰখাৰ হৈ গৈছিল।”
ধাত্ৰীগৰাকীৰ দেহত এক শীতল ভয়ে গ্ৰাস কৰিলে। কাৰণ কোনো শিশুৱে এনেকৈ কথা ক’ব নালাগে। বিশেষকৈ ইমান কম বয়সত।
বছৰ বাগৰাৰ লগে লগে দুঃস্বপ্নবোৰ অধিক ভয়াবহ হৈ পৰিল। কিছুমান ৰাতিত শিখণ্ডীয়ে তেজেৰে উপচি পৰা যুদ্ধক্ষেত্ৰৰ সপোন দেখিছিল। আন কিছুমান ৰাতিত ধুমুহাৰে ক’লা হৈ পৰা আকাশৰ তলত ৰূপালী ৰথ এখনত থিয় হৈ থকা এজন মানুহৰ সপোন দেখিছিল। ক্ৰৰ চকু, বগা বৰ্ম আৰু এটা ভয়ংকৰ ব্যক্তিত্বৰ এজন মানুহ।
সপোনত তেওঁক দেখা প্ৰতিবাৰতেই এক প্ৰচণ্ড খং নামি আহিছিল।
একেবাৰে চৰম ক্ৰোধ।
এদিন পুৱা অস্ত্ৰ প্ৰশিক্ষণৰ সময়ত, এজন ৰাজকীয় প্ৰশিক্ষকে কিবা এটা অস্বাভাৱিক কথা লক্ষ্য কৰিলে। ডেকা ৰাজকুমাৰজনে গধুৰ প্ৰশিক্ষণৰ তৰোৱালবোৰ কোনোমতেহে দাঙিব পাৰিছিল। কিন্তু মহান যোদ্ধাসকলৰ পাঠদানৰ সময়ত যেতিয়াই ভীষ্মৰ নাম লোৱা হ’ল..,. শিখণ্ডীয়ে হঠাতে আন এজন ছাত্ৰক ভয়ংকৰ হিংস্ৰতাৰে আক্ৰমণ কৰিলে। কাঠৰ তৰোৱালখন ল’ৰাটোৰ মুখত সজোৰে কোবাই দিলে। চোতালৰ শিলবোৰত তেজ বিয়পি পৰিল।
সকলো স্তব্ধ হৈ পৰিল। আনকি শিখণ্ডী নিজেও পিছত আচৰিত হোৱা যেন লাগিল। প্ৰশিক্ষকজনে লগে লগে শিশুটিক খামোচ মাৰি ধৰিলে।
“এইবোৰ তুমি কি কৰিছা?!”
কিন্তু শিখণ্ডীয়ে ঘন ঘনকৈ উশাহ লৈ তেজখিনিলৈ কেৱল চাই ৰ’ল। তাৰ পিছত লাহেকৈ ক’লে-
“মই তেওঁক ঘৃণা কৰোঁ।”
প্ৰশিক্ষকজনে আঁচৰিত হৈ সুধিলে-
“কাক ঘৃণা কৰা?”
শিখণ্ডীক বিভ্ৰান্ত দেখা গ’ল। যেন কোনো মোহনিদ্ৰাৰ পৰা সাৰ পাই উঠিল।
“মই... মই নাজানো।”
সেই ঘটনাই ৰাজপ্ৰসাদক গভীৰভাৱে শংকিত কৰি তুলিলে। বিশেষকৈ ৰজা দ্ৰুপদক। গভীৰ নিশা, ৰজাই গোপনে প্ৰধান জ্যোতিষীক মাতি পঠিয়ালে। বুঢ়া মানুহজনে মনোযোগেৰে দ্ৰুপদে বৰ্ণনা কৰা সেই অদ্ভুত সপোন, হিংস্ৰ প্ৰতি ক্ৰিয়া আৰু অস্বাভাৱিক ঘৃণাৰ কথা শুনিলে।
ৰজাই কথা শেষ কৰাৰ পিছত জ্যোতিষীজন বহু সময় ধৰি মনে মনে ৰ’ল। অৱশেষত তেওঁ ক’লে।
“কিছুমান আত্মাই পূৰ্বজন্মৰ আঘাত কঢ়িয়াই ফুৰে।”
দ্ৰুপদৰ মুখমণ্ডল ক’লা পৰি গ’ল।
“আপুনি স্মৃতিৰ কথা বুজাব বিচাৰিছে?”
“টুকুৰা-টুকুৰ অংশ,” বুঢ়া মানুহজনে শান্তভাৱে উত্তৰ দিলে। “পুনৰ্জন্মৰ পিছতো বাচি থাকিব পৰাকৈ শক্তিশালী যাতনা।”
ৰজাই অস্বস্তিৰে ৰাজপ্ৰসাদৰ অন্ধকাৰ বাৰান্দাৰ পিনে চালে।
“তেনে স্মৃতিবোৰ সম্পূৰ্ণৰূপে সাৰ পাই উঠিব পাৰেনে?”
জ্যোতিষীৰ মুখখন গম্ভীৰ হৈ পৰিল।
“হয়।”
এক শীতল নীৰৱতাই চানি ধৰিলে। কাৰণ দুয়োজন মানুহেই বুজি পাইছিল যে ইয়াৰ অৰ্থ কি হ’ব পাৰে। যদি শিখণ্ডীয়ে সঁচাকৈয়ে আন এটা জীৱনৰ কথা মনত পেলাইছে..., তেন্তে নিয়তি নিজেই ক্ৰমান্বয়ে শক্তিশালী হৈ উঠিছে।
বছৰ পাৰ হৈ গ’ল। শিখণ্ডী অস্ত্ৰ-শস্ত্ৰ, ঘোঁৰা চালনা আৰু সামৰিক ৰণনীতিত পাৰদৰ্শী হৈ উঠিল। কিন্তু আন ৰাজকুমাৰসকলৰ বিপৰীতে, তেওঁৰ মাজত সদায় এক উদাসীনতা আছিল।
আন ল’ৰাবোৰে জোৰেৰে হাঁহিছিল। গৌৰৱেৰে দম্ভালি মাৰিছিল। মহত্বৰ সপোন দেখিছিল।
শিখণ্ডীয়ে খুব কমকৈ হাঁহিছিল। কেতিয়াবা কৰ্মচাৰীসকলে লক্ষ্য কৰিছিল যে ডেকা ৰাজকুমাৰজনে দাপোনৰ সন্মুখত ঘণ্টাৰ পিছত ঘণ্টা ধৰি অকলশৰে থিয় হৈ থাকে। নিজৰ ৰূপক প্ৰশংসা কৰিবলৈ নহয়। ইয়াক নিৰীক্ষণ কৰিবলৈ। যেন নিজৰ ছালৰ তলত লুকাই থকা কাৰোবাক বিচাৰি ফুৰিছে।
এদিন সন্ধিয়া, ৰাজপ্ৰসাদৰ এটা পৰিত্যক্ত অংশত ঘূৰি ফুৰোঁতে শিখণ্ডীয়ে এটা পুৰণি তলাবন্ধ কোঠা দেখা পালে। দুৱাৰখন ধূলিৰে আবৃত আছিল। কোনো কৰ্মচাৰী কেতিয়াও সেই ঠাইত প্ৰৱেশ কৰা নাছিল। সেই ঠাইখিনিত কিবা এটা আচৰিত ধৰণৰ চিনাকি ভাব আছিল। যেন কোনোবাই মাতিছে।
সেই সময়ত ভয়তকৈ কৌতূহল বেছি শক্তিশালী হৈ উঠিল। শিখণ্ডীয়ে লাহেকৈ সেই প্ৰাচীন দুৱাৰখন জোৰকৈ মেলি দিলে। কোঠাটোৰ ভিতৰত কাপোৰ আৰু ধূলিৰে পুত খাই থকা পৰিত্যক্ত ৰাজকীয় বস্তুবোৰ আছিল।ভঙা দাপোন, পুৰণি চিত্ৰ আৰু মাংগলিক অলংকাৰ।
আৰু একেবাৰে চুকত..., ফুল হাতত লৈ থকা এগৰাকী মহিলাৰ ব্ৰঞ্জৰ মূৰ্তি আছিল।
মুহূৰ্ততে শিখণ্ডীয়ে মূৰ্তিটোৰ ফালে চালে— মনৰ ভিতৰত এক তীব্ৰ যাতনাৰ বিস্ফোৰণ ঘটিল। দৃশ্যবোৰ চকুৰ সন্মুখত জোৰেৰে ভাঁহি উঠিল।
এখন সয়ম্বৰ সভা। চিঞৰি থকা ৰজাসকল। এখন ৰূপালী ৰথ। অপমান। জুই।
শিখণ্ডীয়ে উশাহ ল’বলৈ কষ্ট পাই মজিয়াত ঢলি পৰিল। আন এটা জীৱনৰ টুকুৰা-টুকুৰ স্মৃতিবোৰ কোনো ভয়ংকৰ সপোনৰ ভঙা কাঁচৰ দৰে চেতনাৰ মাজলৈ বৈ গৈছিল। আন্ধাৰৰ বুকুত এটা নাম প্ৰতিধ্বনিত হ’ল।
অম্বা।
ডেকা ৰাজকুমাৰজনে ভয়তে মূৰটো খামোচ মাৰি ধৰিলে। অম্বা কোন আছিল? নামটো কিয় চিনাকি যেন লাগিছিল? আৰু ইয়াক শুনিলে এটা প্ৰাচীন আঘাত পুনৰ সজীৱ হৈ উঠাৰ দৰে কিয় অনুভৱ হৈছে?
হঠাতে কোঠাটোৰ বাহিৰত খোজৰ শব্দ প্ৰতিধ্বনিত হ’ল। কৰ্মচাৰীসকল সোমাই অহাৰ আগতেই শিখণ্ডীয়ে খৰধৰকৈ থিয় হৈ চকুৰ পানীখিনি মচি পেলালে। কিন্তু সেই দিনটোৰ পৰাই সকলো সলনি হৈ গ’ল।
সপোনবোৰ অধিক স্পষ্ট হৈ পৰিল। আৱেগবোৰ অধিক শক্তিশালী হ’ল। কেতিয়াবা শিখণ্ডীয়ে দাপোনত পাঞ্চালৰ ৰাজকুমাৰৰ পৰিৱৰ্তে এগৰাকী মহিলাৰ মুখৰ প্ৰতিচ্ছবি দেখা পাইছিল। কেতিয়াবা জ্বলি থকা কাঠৰ গোন্ধই কোনো কাৰণ নোহোৱাকৈয়ে এক আতংকৰ সৃষ্টি কৰিছিল। আৰু প্ৰতিবাৰেই সাধু বা পাঠত ‘ভীষ্ম’ নামটো অহাৰ লগে লগে একেই ঘৃণা ঘূৰি আহিছিল।
প্ৰাচীন। প্ৰবৃত্তিগত। ভয়ংকৰ।
এদিন ৰাতি, এই বিভ্ৰান্তি আৰু সহ্য কৰিব নোৱাৰি শিখণ্ডীয়ে পোনে পোনে ৰজা দ্ৰুপদৰ মুখামুখি হ’ল। ৰজাই অকলশৰে বহি মানচিত্ৰ অধ্যয়ন কৰি থকাৰ সময়তে ডেকা ৰাজকুমাৰজনে মনে মনে প্ৰৱেশ কৰিলে। দ্ৰুপদে লগে লগে কিবা এটা খেলিমেলি হোৱা বুলি অনুভৱ কৰিলে।
“তোমাক কিহে আমনি কৰিছে?”
শিখণ্ডীয়ে লাহে লাহে আগুৱাই আহিল।
“মই কোন?”
প্ৰশ্নটোৱে অস্ত্ৰতকৈও অধিক জোৰেৰে আঘাত কৰিলে। দ্ৰুপদে মনে মনে চাই ৰ’ল।
“তুমি কি বুজাব বিচাৰিছা?”
শিখণ্ডীৰ চকুহাল বিভ্ৰান্তি আৰু ভয়ত জ্বলি উঠিল।
“মোৰ ভিতৰত এনে কিছুমান স্মৃতি আছে যিবোৰ এই জীৱনৰ নহয়।”
ৰজাৰ হৃদস্পন্দন দ্ৰুত হৈ পৰিল।
“মই মোৰ সপোনত জুই দেখোঁ। মই কিছুমান মাত শুনো। মই এনে এজন মানুহৰ প্ৰতি ঘৃণা অনুভৱ কৰোঁ যাক মই কেতিয়াও দেখা পোৱা নাই।”
কোঠাটোত এক ভয়ংকৰ নীৰৱতা বিয়পি পৰিল। তাৰ পিছত শিখণ্ডীয়ে সাৱধানে নামটো ক’লে-
“ভীষ্ম।”
দ্ৰুপদৰ মুখখন লগে লগে শেঁতা পৰি গ’ল। কাৰণ তেওঁ যি ভয় কৰিছিল, নিয়তি তাতকৈ বহু আগতেই সাৰ পাই উঠিছিল। ৰজাই লাহে লাহে নিজৰ সিংহাসনৰ পৰা থিয় হ’ল। কেইমুহূৰ্তমানৰ বাবে তেওঁ মিছা কথা কোৱাৰ কথা ভাবিলে। সন্তানটিক ৰক্ষা কৰিবলৈ, সত্যটো আৰু কিছু সময় লুকুৱাই ৰাখিবলৈ।
কিন্তু শিখণ্ডীৰ চকুৰ কিবা এটাই তেওঁক ৰখাই দিলে। যাতনা। গভীৰ, প্ৰাচীন, অকলশৰীয়া যাতনা। দ্ৰুপদে অৱশেষত কোমলকৈ ক’লে।
“কিছুমান সত্য,” তেওঁ ক’লে, “আমি সেইবোৰৰ মুখামুখি হ’বলৈ সাজু হোৱাৰ আগতেই আহি পৰে।”
শিখণ্ডীয়ে এখোজ কাষ চাপি আহিল।
“তেন্তে মোক কওক।”
ৰজাই ৰাজপ্ৰসাদৰ খিৰিকীৰ বাহিৰৰ অন্ধকাৰৰ পিনে চালে। আৰু বহু বছৰৰ মূৰত প্ৰথমবাৰৰ বাবে... তেওঁৰ বুকুত ভয় সোমাল।
কাৰণ ভৱিষ্যদ্বাণীৰ সেই সন্তানটিয়ে এতিয়া মনত পেলাবলৈ আৰম্ভ কৰিছে।
আগলৈ....